Proeverij in Utrecht

Net als vorig jaar kreeg ik van oud-collega Steven de vraag of ik de heren, en aangeschoven dames, wat wilde vertellen ter voorbereiding op hun vakantie in de Rhône. Ah, prachtig een, in ieder geval door mij, ondergewaardeerde regio met mooie Syrahs en Grenaches! Chateau-Neuf-Du-Pape als 'groot rood' en legio ander lekkers.

Omdat ik de week ervoor nog in Frankrijk was dacht ik: ik sla hier wel even wat Rhône in maar de Leclercq waar ik was besliste anders. Op de een of andere manier had ik maar twee flessen Rhône mee en lagen er toch drie doosjes wijn in de auto. Allemaal anders dan Rhône-wijnen. Enfin, dan maar een proeverij met (bijna) alleen Europese wijnen.

De start was een bubbel uit Spanje: Codorniu, selection Raventos. Een leuke cava, gewoon bij Albert Heijn uit het schap gevist, want: bubbels zijn de ultieme opening van een etentje / proeverij. Daarnaast is het natuurlijk een prima opener omdat het zo lekker licht is, qua smaak dan, niet vanwege het alcoholpercentage, dat is heel gemiddeld 11.5%. Licht, wat amandelen, heel in de verte wat gist / brioche, harde bubbels maar voor die 13 euro een feestelijke start van de avond. De sfeer op het moment is samen te vatten als: einde werkweek, voetbal op de televisie, en nog 8 flessen te gaan!

Door naar Afrika, Zuid-Afrika welteverstaan: de Kloof Street - Chenin Blanc 2012 van Winematters. Een wijn waarbij meteen de meningen verdeeld zijn: de een vindt het niet lekker vanwege zijn uitgesproken smaak, de ander schenkt nog eens bij want het is zo'n lekkere meloen, citrus en perensmaak. Gemiddeld krijgt hij een voldoende maar de uitschieters zijn groot. 11 euro voor een fles vindt men te duur dus we gaan snel weer terug naar Frankrijk.

Naar de Languedoc, met een Chateau de l'Horte - Sauvignon Chardonnay om precies te zijn. Hier wordt men enthousiaster van: veel toegankelijker en 'drinkt als limonade' zijn veelgehoorde kreten. Inderdaad, met een goed gekoelde fles zo na een flink warme dag is dit heerlijk toeven op een lome vrijdagavond. Wat frisse zuren en onmiskenbaar de Sauvignon Blanc: versgemaaid gras en granny smiths maar ook het zeer toegankelijke van de Chardonnay: een volle smaak als tegenwicht voor de aanwezige zuren. Voor nog geen 6 euro een koopje.

Dan door met een Domaine Pélaquié 2013, de eerste Rhônewijn uit Tavel, een rosé om mee te beginnen. Gemaakt van de Grenache noir en de Cinsault, een prachtig volle rosé. Frambozen, kersen, aardbeien en andere rode vruchten kwamen langs, begeleidt door nette zuren. Een ideale begeleider van een copieuze lunch vond men. Voor 8 euro een prima prijs, moet je hem alleen wel zelf uit Frankrijk meenemen.

Dan door met een Bordeaux: Chateau Saint-Paul 2005, een Haut Médoc. Uit een mooi jaar zoals dat dan heet en inderdaad, dat was een dijk van een wijn: diepdonkerrood fruit, zwart fruit, kruiden en dat omlijst met een gedoseerde hoeveelheid hout. Destijds bij de HEMA gehaald voor nog geen 17,50. Een mooi begin van het donker en de goede verhalen van voorgaande vakanties.

Maar: niet getreuzeld, er stonden nog vier flessen op het programma en men had er zin an dus open die volgende fles. Italië, Piemonte: La Chiesetta, gemaakt van de dolcetto. Lichter dan de Bordeaux maar door zijn kersensmaak weer een heel andere dimensie van fijn rood. Via Piemonteimport voor 9 euro een mooie voortzetting van de avond en een mooie opbouw naar de volgende:

Dat was de Chateauneuf-du-Pape Vieux Chemin. Een prachtige Rhônewijn met een heel complexe en langdurige smaak. Superlatieven schoten tekort. Kruidige neus, veel zondoorstoofd fruit: pruimen, kersen, wat bramen en hier en daar een hint van leer. Een heerlijke wijn waarin je de warmte van het klimaat proeft.

Een waardige afsluiter (qua rood, that is) vormde de Chateau de l'Horte Grande Reserve. Een factor dikker en zwaarder dan de Chateauneuf dus helemaal goed in de opbouw van de avond. Prachtig gerijpt en daardoor prima in balans: genoeg fruit en rondheid door houtgebruik maar met genoeg tannines die de wijn van genoeg structuur voorzien. Puur genieten!

Maar: het is al richting middernacht en ik moet nog terug naar Leiden dus hoppekee: door met de laatste, de dessertwijn. Het is een Monbazillac van Terrasses D'Autan. Een mooie beschaafd zoete wijn met abrikoos en nectarinesmaak.

Dat was een geslaagde avond met prima wijntjes en dito gezelschap!

Proefavond eigen import en wijnvoordeel.be

En weer een proeverij! Een proeverij om wat van de toegestuurde wijnen van wijnvoordeel.be te bestuderen en om de eigen import te keuren! We nodigden Teroldego (volger van deze weblog ;) ) en familie uit om eens te zien wat onze Belgische vrienden bij elkaar hadden verzameld.

We begonnen met eigen import: Hengst Pinot Gris uit de Foire aux vins van supermarkt Leclerc. Een fijne Elzasser uit 2009 van Cave de Turckheim. We verwachten een frisse Pinot Gris en we kregen een heerlijk volle Pinot Gris. Rijk, vol en met een flinke portie restsuiker: meloen, ananas, meer een Gewurtz dan een Pinot Gris. Dat moest wel goed passen bij foute foie gras (alsof er ook goeie is...) of anders bij geitenkaas met honing.

Door naar de Gewurtztraminer van Weingartner, collection Priveé 2007. Iets frisser dan de vorige dus eigenlijk niet zo goed gekozen maar wel weer wat complexer met heerlijke ingekookte sinaasappelsap of likeur (Cointreau) smaak. Natuurlijk de kenmerkende lycheegeur en -smaak, licht bittertje in de afdronk, smakelijk bij zo ongeveer alle zoetere gelevruchtendesserts.

Dan de eerste rode wijn van wijnvoordeel.be. De Chateau Vieux Despagnet, Saint-Emilion Grand Cru 2007. Veel rijpe kersen, hint van cederhout (van die sigarendoosjes), nog een beetje 'springerig' lijkt nog niet helemaal in balans. Wellicht te jong gedronken? De website van wijnoutlet.nl vindt het een klassieke merlot. Nou misschien een klassieke merlot maar dan wil ik er graag een van een beter wijnjaar proeven: 2003, 2005, 2009 om maar eens wat te noemen. Een zeventje op een schaal van 10 gaven we hem.

De Chateaux Tour Sieujean Pauillac 2007 (helaas geen foto) daarentegen was prachtig, een stoere bramenwijn, stevig in het hout maar perfect in balans. Beetje leer, hint van laurier en een heerlijk lange afdronk. Ook weer een merlot gedomineerde wijn maar dan met meer viooltjes smaak, donker fruit en door de zachtheid van het hout een flinke vleug vanille. Deze kwam ook van wijnvoordeel.be en gezien de prijsfluctuaties was dit een hele goede koop als je de proefdoos Bordeaux had besteld! Uitstekende prijs/kwaliteit verhouding, een aanrader.

De volgende is een broertje van wijnvoordeel.be namelijk van de wijnbeurs.nl. De La Coupe des Vignerons Margaux uit 2002. Ligt al een tijdje maar dat was het wachten meer dan waard! Prachtig in balans, heerlijk zacht met de smaak van een volle bek met overrijpe bramen waarvan het sap zo langs je kin stroomt. Het grote genieten was begonnen. Je kent het laatste plaatje bij de Asterix en Obelix verhalen wel: iedereen zit aan tafel (nouja, behalve de bard natuurlijk) en zit te schransen en drinken met in het midden een mooi vuur. Gezelligheid en vreugd alom! Dat was hier ook het geval, iets dat deze Margaux de bijnaam Asterix & Obelix wijn gaf.

Het pakket is niet meer bij wijnvoordeel te krijgen maar ik zag hetzelfde pakket op ed.nl. Wijnvoordeel had weer een andere Bor-doos in de aanbieding!

Om af te sluiten trok ik nog een Castaño dulce open, een prachtige rode dessertwijn die al eens eerder besproken is. Smakelijk bramensap zonder dat hij stroperig en zwaar wordt. Het werd laat en dus ging de familie Teroldego weer op huis aan. Op naar de volgende proeverij!

Dessertwijn proeverij

Vorige week kwamen er een tiental collega's langs voor de langverwachte dessertwijnproeverij. Ik roep weleens dat dessertwijn een ondergeschoven kindje is in Nederland, kijk je in een willekeurige supermarkt dan mag je blij zijn dat er een fles of twee staat en bij een eettent is er de geijkte port en misschien nog een sauternes en wellicht nog een PX maar dan is het wel weer gedaan met die hemelse zoetigheid. Hoog tijd dus om iedereen die maar wil kennis te laten maken met deze zoete verrukking! Omdat er vanalles te vieren was: weer een diploma in de pocket, terug van twee maanden ge-expat, weer een familieuitbreiding die zich volgend jaar aandient en omdat zoetigheid en december het uitermate goed met elkaar kunnen vinden vond ik het een mooi moment om eens wat flesjes te delen met collega's.

De setlist bevatte de volgende engeltjes met zoetgevooisde stemmen:
Nachtgold Beerenauslese edelsüss
Cuve Turckheim, Gewurztraminer reserve
L'Ancienne Cuve Tradition, Monbazillac
Chateau de Cros, Loupiac
Domaine de L'Alliance, Sauternes
Villa Passants, Rivesaltes
Mise Précoce, Banyuls Rimage
Calem, Late Bottled Vintage
Osbourne, Pedro Ximenez

We begonnen rustig met een Nachtgold Beerenauslese, de enige die in een 50cl fles zat (dus dan heb je er twee nodig voor een groep van 10 dorstige zoetekauwen) Een heerlijk lichtvoetige traktatie van onze oosterburen uit Rheinhessen. De wijn wordt gemaakt van druiven die wat langer blijven hangen en daardoor indrogen. Dat was een beheerst zoete aanzet, gauw een trifle van vruchten, sorbetijs en chocolade er tegenaan en door naar de Gewurz.

Die had ik eind september bij Cave Turckheim gehaald, samen met nog een aantal andere Gewurzen en Pinot Grisses. Deze kwam wat straf binnen, niet zo zoet als ik verwacht had na de beerenauslese maar heel evenwichtig met fijne zuren en de typische Gewurzsmaak: lychees! Toch na een slok of drie kwam het geparfumeerde los, net als de tongen van de collega's. Grappig dat je op zo'n proeverij niet heel veel praat over de wijn, het terroir, de methode hoe die gemaakt wordt en welke je ook weleens geproefd hebt. Gelukkig werd het geen gesprek waar mensen uren op gingen schrijven en gingen we snel verder met een wijn die nog weleens te vinden is in een goede slijterij: de Monbazillac. Deze was van Domaine de l'Ancienne Cure Monbazillac Tradition, uit het plaatsje Colombier in Bergerac, en had ik meegenomen bij de Leclerc, een hypermarche in Frankrijk. Kijk dat begon erop te lijken, een sierlijk friszoete witte zomerzon scheen in het glas. Een hint van abrikoos zorgde ervoor dat de wijn perfect aansloot bij de inmiddels warme Brusselse wafeltjes. Genieten!

Hierna volgde een grote onbekende: de Loupiac van Chateau de Cros, een zoete Bordeaux bestaande uit 90% Semillon, 5% Sauvignon en 5% Muscadelle. Nog net iets frisser dan de vorige maar met een langere afdronk. Complexer dan zijn voorganger met zelfs een hintje pruim, acaciahout (geen idee, ik eet nooit acaciahout) en gesuikerde sinaasappel.

Door met een bekendere dessertwijn: de Sauternes van Domaine de L'Alliance, de 2009 versie. Ah, dat is een puike en zeer elegante zoete Bordeaux! Deze biologische wijn is gemaakt van 'rottende' druiven. Maar dan wel de zogenaamde edelrot zoals dat dan weer heet. Een toppertje ook in de proeverij: RenskeH geeft deze als enige een 9! Niet verwonderlijk dat dit natuurlijk weer een van de duurdere wijnen uit de proeverij is, ik vond nog een filmpje van Bill Blatch die erg blij is met zijn koopje:

Na de huisgemaakte appelflapjes, warm uit de oven, door met de Cellier des Templiers Banyuls Rimage Mise Précoce. Een versterkte wijn uit de wijnschuur van Frankrijk: de Languedoc-Roussillon. Stond in de guide-hachette van 2011 dus moest wel goed zijn, dat klopte helemaal. Zijdezacht en zalvend in de mond, stevig en siropig daarna. Geen doordrinkwijn maar een prettige zaterdagavond contemplatiemomentwijn. Dus na de lofzangen, en -redes, de Sinterklaasverzen en mooie verhalen een prettig rustpunt.

Oh, ja ik had er een overgeslagen: de Rivesaltes van Villa Passants. Die ging dus na de Banyuls open en dat was helemaal niet verkeerd want die was nog iets steviger dan de Banyuls die overigens de buurman van Rivesaltes is. Prettige opmars naar de Port: de Calem Late Bottled Vintage 2004. Dat was mijn tweede port ever dus daar kan ik, behalve dat het helemaal niet zo'n huisvrouwen-met-krulspelden-en-soepjurkdrankje was als ik me had voorgesteld, niets over vertellen! Een willekeurige hedonistische pagina weet het volgende over de LBV te melden:
Vintage ports zijn over het algemeen de beste ports. Een vintage port wordt gemaakt van druiven van een bijzonder goed oogstjaar. Het kenmerk van een vintage port is dat deze op fles wordt gerijpt en niet op vat, zoals de meest andere portsoorten. Reeds na twee jaar houtrijping wordt een vintage port gebotteld, waarna de port in de fles verder rijpt.  - aldus leveninluxe

Dan de klapper van de avond: mocht het laatste restje glazuur op de tanden nog niet zijn aangetast dan gaat dat zeker gebeuren onder de Pedro Ximenez van Osborne. Nou, dit dessert zat netjes in een glas, het enige dat nog nodig was was de chocolade, die kwam er snel bij. Wat een mond vol stroop, nootjes, bruine suiker en rozijnen. Een waardige afsluiter voor een gezellige en zoete avond.

Sweet!

Proeverij in Sweetlake City

Een collega vroeg om eens een zondagmiddag wijntjes te komen drinken, zijn vader had nog een verlaat vaderdagcadeau tegoed en dat mocht gevierd worden met een toffe proeverij. Ik praat de boel aan elkaar en omdat je van al dat praten dorst krijgt trekken we de door mij meegebrachte flessen maar gelijk open.

Ik had een proeverij samengesteld van simpel wit tot stevig rood naar vrolijk zoet in acht flessen: Sweetlake City, riemen vast!

We begonnen met een knisperdroge Grüner Veltliner van Lenz Moser. Een beetje te warm geserveerd want de gemene en sterke zuren kwamen zo je neus in. Een slappe binnenkomer voor ondergetekende: ik was door collega S. uitgenodigd omdat ik iets moois bij me zou hebben en wel iets zinnigs over die lekkere flesjes kon vertellen. Oeps, plank, slaan, mis...

Nouja, snel door naar de volgende: van Brancott Estate de Sauvignon Blanc 2010 uit Marlborough, Nieuw Zeeland. Fruitig, goed op temperatuur dus stuivende frisheid en ingetogen zuren. Kattenpis, haha, daar kun je een Sauvignon Blanc vaak aan herkennen, zat erin, net als kruisbessen en een hint vers gemaaid gras, kijk daar kan je weer een fatsoenlijk verhaal over vertellen.

We gingen door naar de rode wijnen en ik had iets geks meegenomen om mee te beginnen. Een 2008 Cabernet Merlot, Collectif des Barriques uit de Pays d'Oc van de wijnbeurs. Uit de Langedoc en een perfecte immitatie van een mooie St. Julien. Goed op dronk en al helemaal in balans.

Met deze wijn benadert Christophe Pippo knap het beoogde smaakmodel van Château Talbot in St-Julien, te weten: een elegant zoet 'boerenstalkarakter', met ceder en smeuïg getoast eiken. - aldus de wijnbeurs.

Dat was een mooie rode binnenkomer, de stemming steeg net als de temperatuur. Vervolgens even een stapje terug in klasse: door met de Aliwen Cabernet Sauvignon & Carménère. Oeh, gelijk een rude awakening, kost slechts een derde van de vorige maar de smaak was er ook naar. De carménère proefde je goed: mokka, beetje leer, fijne tannines. Hmm, even slikken en door naar de volgende: een Lagunilla Rioja Gran Reserva uit 2003. Deze kwam bij de C1000 vandaan en kostte een fractie van een Faustino I bijvoorbeeld. Lekker zijdeachtig, flinke vanillesmaak, heerlijk zacht. 80% Tempranillo 20% Grenache, prachtig in balans. Mooi hoor!

Door naar de VS: een Ironstone Zinfandel. De shiraz had ik ooit al eens gedronken (superzwaar) dus ik verwachtte ook een kanon maar het viel mee. Wel de karakteristieke Zinfandel smaak: anijsachtig, peperig, strak. 

De laatste rode: een prachtige Shiraz van Udo: (winematters.nl) een Grangehurst uit 2005. Prachtig vol, zwoel, rijk parfum, een heerlijke warme zomeravondwijn: je proeft de hitte van de dag, 's avonds op een terras, nog na in deze Shiraz. Mooi vol, rond, rijp en rook al naar cassis, laurier en rijpe pruimen. Fantastisch! De afdronk bleef hangen en kon zich zelfs meten met de barbecue hapjes.

Om de proeverij af te maken trok ik nog een fles van Udo open, een Groot Parys Die Tweede Droom Vin de Paille 2009. Dessertwijn! Een lekkere strogele wijn die smaakt naar honing, kruidnagels, zoete mandarijnen en tuttifrutti. Toch heerlijk complex met wat zuurtjes erbij.

Na deze acht flessen en een lekkere barbecue was het welletjes, iedereen was weer wat wijzer over wijn, en een boel vrolijkheid en drank gaat je toch niet in de koude kleren zitten dus toog de visite huiswaarts.

Familie J. bedankt voor de gastvrije ontvangst en leuke middag! Proost.

Tour Prignac, Moulin Eyquem en Tishbi Barbera Zinfandel

Voor de Kerstdagen zorg ik bij mijn ouders altijd voor de wijn. Kerstdag 1 trotseerden we, vriendin-, zoonlief en ikzelf, de sneeuw en togen naar mijn ouders. Van tevoren had ik natuurlijk iets moois uit de kast gehaald. Of liever gezegd, vanaf de kast. Ik had namelijk een magnum, nog in houten kist, chateau Tour Prignac 2000 meegenomen. Op en top op dronk: een mooi wijnjaar en in een magnumfles kan een wijn iets langer liggen omdat er minder zuurstof bijkomt in vergelijking met een reguliere 0,75 liter fles. Een fijn 'krijgertje', tijdens een bezoek aan de firma Castel als bedankje.

Die ging als eerst open, een heerlijke volle rode wijn met diepgang. Lekker donker en vol rood fruit, zijdezacht en een krachtige nasmaak.Deed het heel goed als aperitief maar gaf ook genoeg tegenwicht bij de eend van de gourmet. Op de foto nog net wat bezinksel te zien boven het etiket.

Helaas zat er maar 1,5 liter in de fles dus toen die op was gingen we door met de volgende: Chateau Moulin Eyquem 2005. Een 30 hectare tellende wijngaard in Côtes de Bourg. De wijn bestaat voor 70% uit Merlot, 25% Cabernet Sauvignon en 5% Malbec die hem net wat meer pit geven. Weer een prachtig wijnjaar (voor de Bordeaux) en ook een stevige begeleider bij de voortzetting van het kerstdiner. De geschiedenis van deze molen is als volgt beschreven:

"Uit de 17e eeuw daterend château dat de zomerresidentie is geweest van Louis Eyquem. Hij behoorde tot de familie van Michel Eyquem de Montagne, raadsman van de koning in het parlement van Guyenne. Claude Carreau en diens vrouw kochten het bouwwerk en de bijbehorende wijngaard in 1976 en voerden daarna een ingrijpende renovatie uit. Na een fustlagering van 12 tot 15 maanden in gebruikte barriques kan deze vaak dieprode, rustieke, mondvullende wijn gewoonlijk snel gedronken worden, maar ook zeer goed ouderen." - wijnhandel van Ouwerkerk

En toen kwam de klapper van de avond: de Tishbi Barbera Zinfandel 2006. Gekocht na een proeverij waarbij mijn zussen en ik stijl achterover gingen van de grootsheid van deze diepe Israëlische schoonheid. Gedroogde pruimen en de noten uit het kerstbrood proefden we er in terug. Het is een, met brandy, versterkte wijn en bestaat voor 50% uit Zinfandel en 50% Barbera. Deze speciale editie werd geproduceerd ter gelegenheid van 66 succesvolle oogsten van Jonathan Tishbi.
Hij stond al even in de sneeuw te wachten en kwam perfect gekoeld op tafel. Iedereen was verkocht, de fles ging op! Meer info op tishbi.eu (onderste fles)

De Soete Inval: Gewurztraminers Dopff en Ziegler, Monbazillac

Gistermiddag kwam een collega op babybezoek en dat was gelijk een mooie gelegenheid om Gewurztraminer te proeven. Ook een liefhebber dus er gingen twee mooie flessen open: Dopff Gewurztraminer 2008 en Ziegler Gewurztraminer 2006 Reserve. We begonnen met de laatste, een echte Reserve: groots, kruiden, tropisch fruit, honing, lange afdronk en een nette zoetbalans. 

De tweede: Dopff 2008 was iets minder overdreven en meeslepend, heerlijke doordrink Gewurz en toch veel inhoud. Fruitiger dan de Ziegler: veel lychee en ananas smaak en geur, her en der een vleugje limoen en een mooie afronk. Deze deed het heerlijk bij de zuurkoolschotel uit de oven, typisch Elazassiaans natuurlijk!

Als laatste bij de aardbeien met slagroom en koffie: Monbazillac Collectif des Barriques 2005. Een tijd geleden gekocht bij de wijnbeurs op een taste-n-take-away en dit was alweer de laatste fles van die order die ik nog in de kast had liggen. Een mooi vervolg op de Gewurzen: ook goed in de zoetigheid zittende dessertwijn maar niet zo stroperig als bijvoorbeeld een PX. Deze heeft mooi kunnen rijpen en dat proefde je ook terug: veel tropisch fruit, goede zuren en heerlijk bij de aardbeien.

1 mei proeverij: aan den arbeid

1 mei was het weer de Dag van de Arbeid. Niet iets waardoor ik vaandelzwaaiend en de internationale zingend door de straten ga lopen maar iets moois rood opentrekken dat lijkt me wel wat! Dat kwam mooi uit, schoonzus M. vierde haar verjaardag en wilde net als een vorige keer, een paar mooie Franse flessen opentrekken. Ik mocht wat uitleg geven over de verschillende wijntjes die ik vanuit diverse hoeken had verzameld. De naam van de proeverij was natuurlijk makkelijk: 'Aan den Arbeid' want we moesten flink aan de slag, negen flessen stonden klaar voor de proeverij.

selectie van de rode flessen: van links naar rechts: Mercurey, Mouton Cadet, Buzet, Chateau de l'Horte en klapstuk van de avond: Pomerol.

Dit is de complete setlist: 

Crémant de Bordeaux, brut
Wild Pig, Viognier
Chateau de Peytirat
Morin Pere et Fils, Mercurey, 2007
Baron Philippe de Rothschild Mouton Cadet 2006
Roches d ‘Hillac, Buzet 2007
Chateau de l’Horte – Syrah + Grenache
Chateau du Domaine de l’Eglise Pomerol 1999
Balma Venetia, Muscat de Beaumes de Venise

We beginnen met een mooie, frisse flink in het koolzuur zittende Crémant de Bordeaux. Feestelijke bubbels ter ere van de dag van de Arbeid, euh, de verjaardag van M. natuurlijk!
Daarna snel verder met de budgetklapper van de avond: Wild Pig viognier. Heerlijke witte pret voor weinig! En chop-chop, door met de rosé: eigen import uit de Bergerac: Chateau de Peytirat. Tja, snoepjesfruit voor op het terras, de enige die deze avond waarvan maar twee deelnemers het glas van leegdrinken. Niet heel verfijnd, gewoon simpel voor op het terras.

de Buzet: Roches d ‘Hillac, 2007

Door met de eerste verrassing: de Mercurey. Dat was smullen! Een prachtige Bourgogne die de tongen al wat losser maakte. Dat smaakte naar meer.

N. en V. aan het 'glaasje draaien'

Dat kwam maar wel in een andere vorm: een grote naam namelijk Baron Philippe Rothschild. De Mouton Cadet. Tja, nog steeds een grote naam maar helaas is 2006 niet zo'n fantastisch jaar. Goed en aardig maar niet uitmuntend. Dat was anders met de Buzet: Roches d'Hillac uit 2007. Door de prachtig volle en ronde, structuur, kersensmaak en lange afdronk werd weer een stijgende lijn ingezet.
Want hierna kwam de Chateau de l'Horte Syrah + Grenache. Een speciale blend die hoge ogen gooide bij alle aanwezigen. Zwarte tong, lange afdronk, stevige bite en toch mooi in balans, dit was een mooie opmaat naar de laatste rode patser.

Chateau du Domaine de l’Eglise Pomerol 1999

Chateau du Domaine de l’Eglise Pomerol 1999 ligt al een flinke tijd in mijn wijnkast, een belofte en ook een risico. Ik had hem nog nooit geproefd dus wist niet zo goed wat te verwachten. Het bleek overeen te komen met de Monpelou van vorige keer. Wat een diepgang! Superlatieven schoten tekort, een afdronk die gerust tot de volgende ochtend in stand gehouden kon worden maargoed we verkozen het om de avond met een mooie dessertwijn af te sluiten.

Balma Venetia, Muscat de Beaumes de Venise

Dat deden we met de Balma Venetia, Muscat de Beaumes de Venise. Een opvallende fles met dito wijn. Zoet, fraai maar geen Sauternes of Monbazillac. Nouja dat zie je ook terug in de prijs. Gewoon een mooie afsluiting van een prachtige avond. M. Gefeliciteerd! (2x ;) )

Pedro Ximenez 12 jaar oude sherry

Een paar weken geleden kwamen er wat oud-studie vrienden en vriendinnen langs. Gezellig om eens in de zoveel tijd weer eens bij te praten en traditiegetrouw drinken we een paar mooie gegiste druivensapjes. Voor mij ook een mooie gelegenheid om de, in Nederland zo ondergewaardeerde, dessertwijn onder de aandacht te brengen. Van edelzoete rieslings tot mooie Sauternes. Deze keer een 12 jaar oude sherry: Flamenco, Pedro Ximénez.

Stroperig en mooi donker van kleur: De most van Pedro Ximénez druiven worden in de zon gedroogd gedurende twee á drie dagen voordat ze geperst worden, dan heb je dus eigenlijk rozijnensap. Smaakt dus ook lekker naar rozijnen. Ook vijgen of gedroogde pruimen kun je erin ontdekken. Na 2 glaasjes is een afspraak met de tandarts geen overbodige luxe. Deze sherry blijft prachtig overeind bij de meest copieuze desserts.

Aan het eind van de avond bleef er nog wat over, daar heb ik de week erna van genoten. Je kunt deze sherry gerust even (afgesloten) wegzetten dat veroudert hem niet.

Ik kwam wat tips tegen op andere (hippe) internetpagina's: lekker on the rocks of gekoeld met een schijfje sinaasappel. Ja hoor, ik vind het eigenlijk niet lekker dus verdun ik het met gestold water of een schijf fruit, ik hoop niet dat ik het type dat dit soort mishandelingen pleegt tegenkom, de vlekken op zijn of haar kleding van deze sherry zijn moeilijk te verwijderen...

Chateau Lamour, Castaño en Saint-Christophe

De 14 februari hysterie is gelukkig weer voorbij. Toch inspireerde Valentijnsdag mij om een fles Chateau Lamour Saint-Emilion Grand Cru 2005 open te trekken. Een beetje mosterd na de maaltijd zou je kunnen zeggen maar niets is minder waar, vriendinlief en ik geven geen zier om die commerciële onzin. Toch leuk om een 'liefdes kasteel' open te trekken en eens te proeven of het naast een geinige naam ook nog een beetje 'binnen te houden is' zoals ik wel eens oneerbiedig heb horen spreken over diverse flessen van onbestemde herkomst.

Nou, het valt alles mee, de wijn is nog een beetje jong maar al stevig en complex. Lekkere smaak van laurier, rode bessen en een hint van tabak en karamel. Blijft lekker lang hangen. Volgens de makers is deze ideaal bij kaas en diverse rode vleessoorten, daar gaan we in mee.


Ook nog geproefd gedronken: Chateau Saint-Christophe 2003, Medoc. Heerlijk op dronk en fluweelzacht. Kersen en bessensmaak en ander rood fruit. Ook weer een lange afdronk maar net iets zachter en warmer dan de Chateau Lamour. 's avonds ging de fles Castaño open, een diep donkerrode dessertwijn. Zoet maar geen likeur, het leek nog het meeste op heerlijk zoet bramensap. 16% alcohol heeft deze zoete Spaanse die is gemaakt van de Monastrell druif. Dat is zijn Spaanse naam, in Frankrijk noemen ze hem Mourvèdre en in Australië en Californië Mataro. Enfin, natuurlijk erg bekend als wijnen die uit Bandol (Frankrijk) komen en ook daar weten ze er wel raad mee als dessertwijn.

Tergrino Vin Santo en amandelkoekjes

Wat een heerlijk stilleven: een half litertje Italiaanse dessertwijn bij amandelkoekjes. De koekjes waren meegenomen door mijn ouders, die waren naar Frankrijk geweest en wisten dat vriendinlief van deze amandelbrokken houdt. Natuurlijk kan ik daar nog een leuk flesje bij serveren hetgeen onderstaande reclamefoto tot resultaat had.

Vin Santo van Tergrino, fijne aromatische dessertwijn, niet al te zoet maar wel een beetje stroperig. Om lekker van te genieten na de maaltijd of later op de avond bij de koekjes.