Millésimes Alsace wijnproeverij 2023: Les Freres Engel - Domaine Emile Beyer

De tweede post in de Millésimes Alsace digitasting. Dit keer de wijnen van Les freres Engel vergeleken met de wijnen van Domaine Emile Beyer.

Net als de wijnen van Claude & Christophe Bléger uit de vorige post, is het domein van de broers Pierre en Jacques Engel ook gelegen in Orschwiller. Het zijn ook Vingerons independants met een biologisch keurmerk. In 2020 zijn ze ook begonnen met bio-dynamisch werken. Ze verbouwen hun druiven op 20 hectare wijngaard, waarvan 15 hectare op de heuvel Praelatenberg, die een Grand Cru status heeft.

De Riesling 2020 is best funky, gegiste appel, hint van banaan. Ik las dat ze ook experimenteerden met natuurwijn. Daar lijkt het hier ook op. Klinkt heftiger dan dat het daadwerkelijk smaakte. De wijn zit hoog in de zuren maar blijft aangenaam fris en heeft genoeg tropisch fruit om het body te geven.

Gelijk door naar de Grand Cru van dezelfde makers: Alsace Grand Cru Praelatenberg Riesling 2019. Dieper en complexer dan de bovenstaande. Veel gele appels, beetje perzik, abrikoos en zeer gebalanceerd. Heeft oplegpotentieel.

Dan door naar Eguisheim waar Emile Beyer zijn wijndomein heeft. 

Eguisheim is omgeven door wijngaarden

De Grand Cru Pfersigberg Riesling 2019 was de volgende. Eerst maar eens uitzoeken waar dat Pfersigberg vandaan komt. Volgens de site van Emile Beyer is het als volgt: Pferrih komt in het Hoogduits van de Latijnse stam parricus en kan worden geïnterpreteerd als omheining. De latere naam "An dem Pfersigberg" wordt in 1514 vertaalt als "de heuvel van de perzikbomen". Okee, dus van omheining naar een heuvel van perzikbomen, ja waarom ook niet, perziken zijn in Frankrijk al sinds de introductie (ze komen oorspronkelijk uit China, verspreiden zich via Griekenland naar Frankrijk en Italië) een ding.

Maargoed, deze Grand Cru Pfersigberg Riesling is mooi. Vol en nog hoog in de zuren maar in balans, complex en vol met geel fruit: appels, nectarines (ha, ga ik mooi geen perzik noemen natuurlijk!), gaia meloen en een pietsie abrikoos.

Dan de Alsace Grand Cru Eichberg Riesling 2020. Eichberg, nou daar hoef je geen Duits voor te gestudeerd te hebben om te begrijpen waar dat vandaan komt. Gelijk naar de wijn dus: wow, strakker en droger dan de Pfersigberg en een flinke hoeveelheid goûe de petrol. Vluchtige stoffen in eerste instantie, maar niet storend. Een prettige mix van citrus fruit, passievrucht, zelfs neigend naar papaya (met dat licht rokerige ervan). Heel mooi deze!

Dan twee Pinot Gris als afsluiter: de Les Freres Engel Pinot Gris en de Emile Beyer Pinot Gris. Beiden zonder jaartal? Maakt niet uit, dit is een variëteit die ik prachtig vind. Pinot Gris uit de Elzas, fantastisch! Die van Les Freres Engel is loeistrak, hoog in de zuren en toch exploderend qua fruitigheid: witte perzik, tropisch fruit, lychee. In de neus echter vanille en botercrème met suiker, alsof je een cake staat te bakken. Dat botst. Maar toch, de smaak is er niet minder om.

Dan als laatste de Pinot Gris van Emile Beyer. Ook weer zo hoog in de zuren en toch vol geel fruit. Iets ingetogener dan die van de broers Engel maar op een andere manier weer uitdagend. Meer in overeenstemming qua geur en smaak. Frisser daardoor.

Via mijnwijnplein.nl (nu cour du vin) had ik vorig jaar wat flessen van Domaine Emile Beyer besteld. Een bubbel: Domaine Emile Beyer Crémant d’Alsace Brut Réserve en de Pinot Blanc Tradition. Beide erg aangenaam. De bubbel kostte 15 euro, de Pinot Blanc idem.

De Millésimes Alsace wijnproeverij 2023

 Als liefhebber van Elzaswijnen werd ik vorig jaar geattendeerd op een digitale wijnbeurs met wijnen uit de Elzas. We zaten nog midden in een lockdown en even een trip naar Frankrijk zat er niet in. Men organiseerde een digitale wijnbeurs, hoe 'nouveau'! Je kon proefflesjes (30 ml) laten bezorgen om zo toch nog de beurs mee te maken. Helaas werd de organisatie het slachtoffer van het eigen succes, vijf dagen na deze aankondiging kon ik geen proefflesjes meer bestellen: alles weg!

Dit jaar is de beurs weer en dit keer was ik er snel bij. Ik kreeg allerlei tussentijdse updates, van de Millésimes Alsace organisate en UPS, de postbode, en jawel: een doos met 8 kleine doosjes met 4 flesjes erin werd overhandigd, drie weken voor aanvang van de beurs. Tijd genoeg dus om eens wat research te doen.

de stapel met proefflesje

De selectie wijnen bestaat uit wijnen van:

• Dopff Au Moulin 
• Domaine Schoffit 
• Les Frères Engel 
• Domaine Emile Beyer 
• Jean Becker 
• Claude & Christophe Bleger
• Francois Schmitt 

en een proefdoosje voor de geplande digitasting met wijnen van Domaine Hurst, Domaine Schlumberger en Cave de Ribeauville (en nogmaals Domaine Schoffit).

Elzaswijnen hebben bij mij altijd al een sweet spot, geografisch relatief dichtbij, de wijnen hebben een eigen signatuur en zijn kwalitatief goed, interessant geprijsd en het hele spectrum (bubbels, wit, rood, zoet) wordt daar gemaakt. Daarnaast: mijn eerste zelfstandige wijnreis ging daarnaartoe, samen met vriend Bart naar Colmar, wijnhuizen als Hugel, Trimbach, Cave coöperatief Ribeauville bezocht maar ik ben er ook een paar maal met mijn gezin op vakantie geweest. Toen heb ik vooral de Leclerq, Carrefour en Hypermarche bezocht, wat een assortiment! Ik ben dus enigszins bevooroordeeld qua Elzas wijnen.

Dat deze wijnbeurs digitaal is is erg prettig, je kunt het proeven meer aandacht geven dan de 3 minuten per tafel als je fysiek naar een dergelijk evenement gaat. Niet dat dat een straf is maar het op- en uitzoekwerk is ook al leerzaam en genoeglijk. Zelf geeft The Millésimes Alsace DigiTasting aan dat het ook nog eens heel verantwoord is. Minder gereden kilometers per deelnemer, proefflesjes die je kunt recyclen, de doosjes en dergelijke zijn door lokale (in een straal van 75km, dus lokaal naar Franse maatstaven) toeleveranciers gemaakt. Dat eerste argument snijdt hout maar je zou zeggen dat die laatste twee argumenten minimale vereisten zijn tegenwoordig maar de marketing en communicatiemedewerker van deze wijnbeurs moet natuurlijk een groen tintje aan de beurs geven. Daarnaast zou je, voor het gewicht, ook niet gek hoeven opkijken als de wijn in plastic flesjes of tubes wordt aangeleverd, een onhebbelijkheid die ik al eerder meemaakte bij een online proeverij van het NRC. 

Vooruit dan maar, het blijft sympathiek en groengerand, dit initiatief. In volgende posts zal ik de wijnen met elkaar vergelijken.

• Jean Becker - Claude & Christophe Bleger
• Les Frères Engel - Domaine Emile Beyer
• Dopff Au Moulin - Domaine Schoffit - Francois Schmitt 
• digitasting proefdoos

klaar!

Wat opvalt is de consistente kwaliteit van de wijnen, er is slechts een wijn die technisch niet in orde is, een Grand Cru Pinot Gris die licht bruist en een hint van zwavel heeft, verder is alles technisch in orde en interessanter en spannender dan de Elzassers die je in de Nederlandse supermarkten vindt. In de proefdoosjes zitten vooral Rieslings, de gewone vin d'Alsace maar ook interessante vin d'Alsace Grand Cru's. Die laatste (51 in totaal) worden op specifieke plekken gemaakt in de Elzas en zijn van betere kwaliteit dan hun gewone zusjes en broertjes.

Proefavond eigen import en wijnvoordeel.be

En weer een proeverij! Een proeverij om wat van de toegestuurde wijnen van wijnvoordeel.be te bestuderen en om de eigen import te keuren! We nodigden Teroldego (volger van deze weblog ;) ) en familie uit om eens te zien wat onze Belgische vrienden bij elkaar hadden verzameld.

We begonnen met eigen import: Hengst Pinot Gris uit de Foire aux vins van supermarkt Leclerc. Een fijne Elzasser uit 2009 van Cave de Turckheim. We verwachten een frisse Pinot Gris en we kregen een heerlijk volle Pinot Gris. Rijk, vol en met een flinke portie restsuiker: meloen, ananas, meer een Gewurtz dan een Pinot Gris. Dat moest wel goed passen bij foute foie gras (alsof er ook goeie is...) of anders bij geitenkaas met honing.

Door naar de Gewurtztraminer van Weingartner, collection Priveé 2007. Iets frisser dan de vorige dus eigenlijk niet zo goed gekozen maar wel weer wat complexer met heerlijke ingekookte sinaasappelsap of likeur (Cointreau) smaak. Natuurlijk de kenmerkende lycheegeur en -smaak, licht bittertje in de afdronk, smakelijk bij zo ongeveer alle zoetere gelevruchtendesserts.

Dan de eerste rode wijn van wijnvoordeel.be. De Chateau Vieux Despagnet, Saint-Emilion Grand Cru 2007. Veel rijpe kersen, hint van cederhout (van die sigarendoosjes), nog een beetje 'springerig' lijkt nog niet helemaal in balans. Wellicht te jong gedronken? De website van wijnoutlet.nl vindt het een klassieke merlot. Nou misschien een klassieke merlot maar dan wil ik er graag een van een beter wijnjaar proeven: 2003, 2005, 2009 om maar eens wat te noemen. Een zeventje op een schaal van 10 gaven we hem.

De Chateaux Tour Sieujean Pauillac 2007 (helaas geen foto) daarentegen was prachtig, een stoere bramenwijn, stevig in het hout maar perfect in balans. Beetje leer, hint van laurier en een heerlijk lange afdronk. Ook weer een merlot gedomineerde wijn maar dan met meer viooltjes smaak, donker fruit en door de zachtheid van het hout een flinke vleug vanille. Deze kwam ook van wijnvoordeel.be en gezien de prijsfluctuaties was dit een hele goede koop als je de proefdoos Bordeaux had besteld! Uitstekende prijs/kwaliteit verhouding, een aanrader.

De volgende is een broertje van wijnvoordeel.be namelijk van de wijnbeurs.nl. De La Coupe des Vignerons Margaux uit 2002. Ligt al een tijdje maar dat was het wachten meer dan waard! Prachtig in balans, heerlijk zacht met de smaak van een volle bek met overrijpe bramen waarvan het sap zo langs je kin stroomt. Het grote genieten was begonnen. Je kent het laatste plaatje bij de Asterix en Obelix verhalen wel: iedereen zit aan tafel (nouja, behalve de bard natuurlijk) en zit te schransen en drinken met in het midden een mooi vuur. Gezelligheid en vreugd alom! Dat was hier ook het geval, iets dat deze Margaux de bijnaam Asterix & Obelix wijn gaf.

Het pakket is niet meer bij wijnvoordeel te krijgen maar ik zag hetzelfde pakket op ed.nl. Wijnvoordeel had weer een andere Bor-doos in de aanbieding!

Om af te sluiten trok ik nog een Castaño dulce open, een prachtige rode dessertwijn die al eens eerder besproken is. Smakelijk bramensap zonder dat hij stroperig en zwaar wordt. Het werd laat en dus ging de familie Teroldego weer op huis aan. Op naar de volgende proeverij!

Flaxbourne Sauvignon Blanc en Pinot Gris

De laatste tijd komen er natuurlijk veel mensen op kraamvisite. Die drinken dan graag een glaasje mee. Omdat niet iedereen van grootsch stevig rood houdt schenk ik ook fris sprankelend wit. Flaxbourne heeft twee witte wijnen in het assortiment, ik kwam ze tegen bij de locale Albert Heijn: een Flaxbourne Sauvignon Blanc en een Pinot Gris. Deze kwamen allebei uit 2009.

De beste Sauvignon Blanc die ik tot op heden niet meer ben tegengekomen was Attitude van Pascal Jolivet. Deze Flaxbourne, uit New Zealand, kan er ook wat van! Prachtige frisse en sprankelende wijn, flinke o-zo-kenmerkende grasgeur en goed in balans qua zuren. Chris Murphy, video hieronder, denkt dat ie lekker is bij Thais eten, bij iets waar veel koriander in zit... (volgens mij is dat vaak eten uit India) Bij de Allerhande vinden ze hem lekker om zo te drinken (jazeker!) en bij vis: zalm, garnalen. Hubrecht Duijker vond dat geen Sancerre hier tegenop kon. Tja een boude stelling maar voor 6 euro is het een parel van een wijn.

Wat geneuzel van meneer Chris Murphy over de Sauvignon Blanc:

Wine of the Week - Flaxbourne Sauvignon Blanc
Geüpload door MarksandSpencer. - Het hele seizoen en gehele afleveringen online.
(Zoek de verschillen: in Engeland zit ie in een Bordeaux fles, bij ons in een Bourgogne fles)

Pinot Gris is voor mij onlosmakelijk verbonden met de Elzas. Toch kunnen ze er in New Zealand ook wat van. Ze liggen allebei net zo ver van de evenaar dus qua klimaat zijn ze redelijk vergelijkbaar. Dat proef je er niet helemaal aan af. De meeste Elzas Pinot Gris is zwoel en heeft nog flink wat restsuiker, de New Zealandse neef daarentegen is veel frisser en neigt meer naar zijn Sauvignon Blanc familie.

Genoeg reclame, het lijkt wel een promopraatje voor de AH. Proef vooral zelf!

Paul Zinck, Pino's uit de Elzas

Een maand geleden hadden de Vrienden van de goede wijn, een toffe club die de mooiere wijnen in het assortiment van de Albert Heijn regelt, een leuke aanbieding. Een doos met 12 flessen van de Pino's van Paul Zinck. Naast Pinot Blanc, Gris en Noir zat er ook een Gewurtztraminer en een Riesling bij evenals een fijne Cremant de Alsace.

De Pinot Gris ging als eerste open, leek veel op de Paul Spannagel Pinot Gris. Heerlijk geurig, vrolijk, toegankelijk en genoeg body. Heeft een licht kruidige neus, frisse lentebloemen ruik je erin. In de smaak komt het ook weer terug, fris en elegant komt deze slanke lentegodin tevoorschijn.


De Gewurtztraminer is een slagje zwaarder, geurig, bijna geparfumeerd komt deze struise Française je neus in. De smaak is net zo kruidig en honingachtig als je zou verwachten. Een hint van gember completeert het geheel. Fijne wijn voor bij pittige Oosterse gerechten maar ook als dessertwijn zou ze goed tot haar recht komen.

BartK, medereiziger naar diverse wijnslobberijen en wijntrip naar de Elzas, had de Riesling opengetrokken en was daar ook zeer over te spreken. Bij een pan mosselen kwam deze beauty goed tot haar recht.

De Blanc is iets 'gewoner' maar zeker niet suf of ordinair. Ze steekt alleen wat schril af tegen haar meer verfijnde, geraffineerde zussen, nichten en tante Gewurtz.

De Pinot Noir en de fles bubbels moeten nog open maar daar zullen we ons vast geen buil aan vallen.

Meer info: een link naar Zinck

Twee dagen Elzas, wijn wijn en nog eens wijn

Jaaa, jippie de pippie! Scriptie is goedgekeurd dus 15 september afstuderen. Tot die tijd werken en vakantievieren. Vandaar dat ik vorige week maandag met een goeie, dorstige vriend naar de Elzas ben gereden. De wijnhoofdstad van die streek: Colmar, was onze bestemming. Op de middag even een hapje gegeten in Strasbourg, en doorgereden in weer en wind naar Colmar.

Ziet er een beetje uit zoals op dit schilderij:

Prachtig mooi allemaal en erg vriendelijke mensen allemaal maar daar kwamen we natuurlijk niet voor, we gingen Pino'tjes drinken. Pinot Noir, Blanc en Gris maar ook de Gewurzstraminer en Riesling worden hier gebouwd, dus die wilden we proeven. Gewapend met het boek "Heerlijk Frankrijk" van Hubrecht Duijker, wisten we in welke dorpjes de wijnpareltjes verstopt waren. We reden een stukje naar het noorden en kwamen een wijnbezoekerscentrum tegen. Gelijk maar eens rondgekeken en vier wijntjes ingekocht.

De volgende wijnen wilden met ons mee:

- F. Kobus - Sylvaner
- Cave du Roi Dagobert - Pinot Gris
- Ribeauville - Gewurztraminer
- Les Faiteres - Pinot Noir


Maar eerst moest er gegeten worden. Dat deden we in Colmar, in een klein restaurantje met vriendelijke Franse eigenaren en irritante en zeer luidruchtige Engelse gasten. We waren precies op tijd want na ons stroomde het tentje vol. We kozen vis met een glas Riesling erbij, vis moet immers zwemmen. De vis kwam in grote diepe, gloeiend hete borden en smaakte uitstekend. De Riesling was ook verwerkt in het gerecht en degene in het glas sloot naadloos aan bij deze exquisiete maaltijd.

Bij ons hotel aangekomen trokken we gelijk de Sylvaner open. Dit is een beetje een slappe versie van de Pinot Blanc, volgens de wijnprofessionals in de streek niet geheel ten onrechte met uitsterven bedreigd. Daar sluiten we ons bij aan want het was niet echt heel spannende wijn. Wat dan wel weer heel lekker was: Ribeauville Gewurztraminer. Kruidig en bloemig, prettig wit met een bite. Nadat die op was gegaan gingen we slapen want we moesten weer vroeg op.

De volgende ochtend zijn we om 8:30 naar het bezoekerscentrum Maison Vin Fins D'Alsace in Colmar gereden om tot de ontdekking te komen dat deze pas om 9:00 open ging voor bezoekers.
Hartstikke leuk, konden we nog eventjes de route doornemen. Als eerste zouden we naar Ribeauville gaan, Cave Trimbach was ons doelwit. Daarna door naar Riquewihr: Hugel et Fils bezoeken. Dan als laatste naar Turckheim naar de Cave Cooperative aldaar want de Pinot Gris was daar, volgens Hubrecht D's boek, goed te pruimen.
Op de maquette van rechts naar links:
We kwamen in Ribeauville bij het proeflokaal van Trimbach aan, waar een grote groep grijze Oostenrijkers net begonnen waren aan een proeverij. Als we aangeven dat we wel mee willen doen krijgen we gelijk een glas in onze handjes geduwd en wat Pinot blanc. In een uur komt het hele wijnspectrum langs, van Pinot blanc tot Pinot gris, in verschillende kwaliteiten, Rieslings, Gewurzstraminers en zelfs nog een Vendanges Tardives, zoete, edele rotting wijn.
Tussen de glazen stonden allerlei prullaria van proefclubs uit de hele wereld die hun troffeeën hadden geschonken aan Trimbach:

Leuk bordje: "Say No To Oak, Help Put The Fruit Back In Wine" en inderdaad, geen van de Pino's heeft houtlagering genoten. Erg fris en fruitig allemaal.

De Duits-met-een-Oostenrijks-accent-sprekende meneer van Trimbach moest natuurlijk wel zelf even voorproeven voordat hij iedereen inschonk:
We verlaten de zaak met een Pinot Blanc en een Pinot Gris Reserve.
Vol goede moed gaan we nog even het zaakje binnen met streekproducten en ook daar krijgen we de aanbieding om toch vooral alles te proeven. Omdat het nog maar 11 uur is en we al een proeverij achter de rug hebben en nog een flink stuk autorijden vóór de boeg, besluiten we om alleen de Pinot Noir te proeven. Heerlijk, doe maar een flesje en zo'n fijne Cremant d'Alsace. Voor de familie van Bart (de wijnbroeder en dorstige medereiziger) een pot slakken. Ik heb ze nog nooit gegeten en weet dus ook niet wat ik mis maar het ziet er niet zo smakelijk uit. Enfin dat zeggen die Fransen misschien ook wel van onze mosselen.

Wij door naar Riquewihr naar huize Hugel. Alweer zo'n prachtig schilderachtig plaatsje waar we snel doorheen banjeren op zoek naar Hugel en z'n Fils.

We gaan voor de Pinot Noir en mogen twee verschillende kwaliteitjes proeven. De prijzen zijn €10,10 en €42,50. Vanwege onze snel verslechterende financiele positie kiezen we voor één flesje 'gewone' Pinot Noir van €10,10.

Buiten doen we bij de lokale bakker een broodje en bezoeken nog de Dopff-winkel alwaar ik een heuse magnum Cremant d'Alsace weet te bemachtigen. Dan besluiten we om naar Turckheim te rijden. Daar aangekomen zien we dat we met onze neus in de siesta vallen, het dorp is uitgestorven en zelfs de Cave Cooperative is tot 14:00 gesloten. Dan maar eerst een wandelingetje door het dorp om wat van de cultuur te snuiven.
Zo te zien heeft alles hier met wijn te maken getuige de balk met inkeping: In Vino Veritas. (= waarheid in wijn o.i.d.)


Van zo'n culturele wandeling krijg je honger dus we duiken een shabby-eetgelegenheid in. Dat hadden we beter niet kunnen doen want zo goed als het eten gisteravond was zo slecht is het nu.

We konden kiezen tussen een paar simpele menu'tjes, vlammentaart (het karakteristieke streekgerecht) of iets anders onbekends 'grenadinadanidenezowisilitsh' ofzo. Dat laatste kozen we, en het smaakt zoals het eruit ziet... Getverdemme wat een smerigheid in een dubbelgevouwen kleffe meergranenpannenkoek. Ow boy... ik had toch die vlammentaart moeten nemen. (zie voor het recept Ministerie van Eten en Drinken)

Nouja snel naar de Cave Cooperative om een slokje wijn zodat we de smaak kunnen wegspoelen. Die is mooi overzichtelijk en groot. We moeten hier zijn voor de Pinot Gris volgens ons jongewoudlopers-wijnhandboek. We vinden een mooie PG en deze is in de aanbieding. Ook krijgen we nog een Gewurztraminer te proeven en daar worden we ook zeer enthousiast over.

De aanbieding die we dus, op advies van mister Duijker insloegen. 12 flessen voor de prijs van 10, dat is goed te betalen. Verder is het een mooie overzichtelijke cave met pallets wijn:Het is inmiddels 14:30 en tijd om de grote terugtocht te aanvaarden. De terugreis gaat redelijk voorspoedig, pas in Duitsland worden we een aantal keer overvallen door regen en ander slecht weer. 's Avonds om 23:10 ben ik weer terug in Rotterdam.

De uiteindelijke buit staat hier uitgestald: