Italiaanse tranen van Christus en nieuwe glazen

Mooi verhaal! "Deze Lacryma Christi wijn (tranen van Christus) is verbonden met een oude legende; God huilde toen hij een gestolen deel van de hemel vond bij Lucifer. Op de plaats waar de tranen de grond raakten groeiden de Lacryma Christi druivenranken." - Villa Fattoria

maar: zijn het nou de tranen van Christus of van God? Er was iets met de drieeenheid maar dat zou toch geen verklaring moeten zijn?  

Even verder googelen levert een kloppendere verklaring op: toen Jezus opsteeg naar de hemel zag hij de baai van Napels en hij huilde tranen van vreugde. Waar de tranen neerkwamen groeiden de beste wijndruiven. Het andere verhaal is dat van Lucifer die bij uitstoting uit de hemel een stukje meeneemt en dat valt op de heuvels van de Vesuvius. Als Jezus dat ziet huilt hij en ook hier weer hetzelfde liedje: de mooiste wijndruiven groeien daar waar de tranen neerkwamen. Beide verhalen zijn al eeuwen oud en de eerste is wellicht een verbastering (of versacralisering zo u wilt) van het verhaal van Bacchus: toen hij zoiets moois zag als de baai van Napels huilde hij tranen van vreugde met hetzelfde gevolg: prachtige wijnranken ontsproten daar waar de tranen neerkwamen.

Anyway, deze witte Italiaan kreeg ik van een collega en smaakte best op een frisse fruitige doordeweekse avond. Gemaakt van de Coda di Volpe del Vesuvio druiven, wie kent ze niet?! Ik dus, maar fris en fruitig was ie ook zeker. Deed denken aan een unwooded chardonnay met een hint semillon. Prettige afdronk, beetje hooi, citrusfruit. En uit fonkelnieuwe glazen!

Ik was al een tijd op zoek naar iets moois en zat stiekem een beetje te kijken naar de Riedel glazen van de Sommelier serie maar de 60 euro per glas weerhield me toch steeds om eens flink in de buidel te tasten. Met mijn voorgaande glazen, van Ambassador glazen van Leerdam tot en met de simpelste bolletjes van de Xenox, de meeste komen voortijdig aan hun einde. Niet dat vriendinlief en ik vaak ruzie hebben en dan met glazen gaan gooien maar erg voorzichtig ga ik er niet mee om: soms plegen ze zelfmoord door uit het keukenkastje te springen, soms proost ik iets té hard, soms veeg ik er één in mijn lompheid van tafel en weer anderen verdwijnen op mysterieuze wijze. Kortom: niet echt een economisch idee om er veel geld aan te verspijkeren. Toch bleef ik heimelijk op zoek naar een mooie set en zie daar: hartje Eindhoven een kookbenodigdhedenwinkel met een groot rek Schott-Zweisel wijnglazen. In de angebot, slechts 5 euri per glas.

Nou kan ik nog een kilo verhalen opschrijven hoe die glazen een betere harmonie en complexiteit geven, met een beter evenwicht en elegantie. Door een volledig natuurlijk proces blijft het origineel karakter en de structuur van de wijn behouden, terwijl de aroma's en smaken expressiever en vrijgeviger worden. Maar dat is nog nooit wetenschappelijk bewezen. Heel belangrijk is alleen de dikte van de rand van het glas en vooruit, als je champagne drinkt niet uit zo'n coupe maar uit een flûte ter voorkoming van het vervliegen van aroma's en bubbels.

Harold Hamersma heeft in bovenstaand filmpje het e.e.a. op een rijtje gezet.

lekker weer, rosétijd: Spatburgunder en Cono Sur

De tijd dat rosé alleen nog door foute hippe vogels in een strandtent werd gedronken is alweer lang geleden. Tijd dus om in het lekkere voorjaarszonnetje een mooie rosé open te trekken! Ik had een hippie (biologische) Cono Sur Merlot Rosé, stevig en met alle typische kenmerken van de Merlot druif: aardbeien, kersen, leer, tabak en zwoele voorjaarszondagmiddaggevoelens-op-het-terras. Tasty!

 

En nog iets geks: een Spatburgunder uit de Ahr van Mayschoss. Een zogenaamde halbtrocken. Licht zoet maar gekoeld best lekker. Geen idee waarvan deze is gemaakt: om een qualitätwein te zijn moet het aan een aantal eisen voldoen, dôh... maar heel duidelijk wat, wie, waar, waarom en hoeveel wordt het niet.

Maar inderdaad: "Sie haben eine überzeugende Frucht, ein feines Aroma und eine leichte Spritzigkeit. Egal ob trocken, halbtrocken oder mild, sie sind die idealen Begleiter für gemütliche Stunden auf der Terrasse." 

Dus zo op een zondagmiddag uit de wind, in de zon is het goed toeven met zo'n Duits flesje.

Verassing van de wijnbeurs: Nessa Albariño

Kijk dat is nog eens leuk om te krijgen: een fles Nessa Albariño bij de post. De wijnbeurs stuurde een mea-culpa brief met een fles en 15 euro kortingsbon voor een volgende bestelling. Omdat de service zo nu en dan veel te wensen over liet. Nou heb ik er zelf niets van gemerkt, ik heb wat dozen van het vatencollectief besteld (en die van 2008 netjes afgelopen jaar ontvangen) maar verhalen op de linkedingroep van de wijnbeurs zijn niet heel positief.

Vandaar dus een sorry-het-zal-niet-meer-voorkomen en alle-problemen-zijn-inmiddels-opgelost-brief. Nou dat is tof, geen probleem wel gratis wijn, daar gaat je Hollandse hartje sneller van kloppen! Die albariño trok ik dus afgelopen week open en dat was erg prettig. Smaakte een beetje als een kruising tussen een knisperfrisse sauvignon blanc met een zwoele viognier. Het achteretiket rept van: hooi en rijpe appels, ideaal bij schelpdieren en gegrilde vis. We dronken hem als aperitief en dat smaakte goed, een mooie verwelkoming van de lente met zo'n glas in je knuistjes.

  

"Albariño is dé druivensoort van het Galicische gebied Rías Baixas, dat is gelegen in het uiterste noordwesten van Spanje. In deze natte en koele omgeving kan de Albariño zeer goed gedijen. Maar dat vochtige klimaat maakt de wijnbouw zeer kostbaar en doordat er ook nog veel vraag is naar wijnen van deze druif, is het één van de duurste witte wijnen uit Spanje. De Albariño heeft kleine, dicht op elkaar groeiende druiven met een harde schil en veel pitten. De soort is immuun tegen botrytis, maar zeer gevoelig voor bladziekten en de druif gedijt het beste op een bodem met leisteen of graniet." volgens wijnoverzicht.nl

Op de linkedingroup van de wijnbeurs wordt al een aantal maal gerept over een taste-n-takeaway. Ik herinnerde me dat ik daar twee of drie jaar geleden daar ook al eens wat lekkers had ingeladen met zwager Mike en collega Martin (de auto van Martins schoonvader bezweek bijna onder de hoeveelheid wijn die we hadden meegenomen.) E.e.a. zag er zo uit:

 

Hopen dat er snel weer zo'n puike proeverij georganiseerd wordt!

Nederlandse wijn: Johanitter uit Simonshaven

Wijndomein de vier ambachten uit Simonshaven maakt al sinds 1981 wijn. Ik was er vorig jaar met de familie langsgeweest voor een rondleiding en een kleine proeverij. Ik nam een proefdoos met zes verschillende flessen mee. De Johanitter (beter bekend onder de internationale naam Riesling) uit 2005 ging vorige week open. Dat was wel aardig (in tegenstelling tot de andere vijf flessen...) Een lichte witte wijn, lichte tintel op de tong, verder gekke afdronk maar dat kan aan het jaartal gelegen hebben. Ik zag het pas toen ik hem opentrok: ik heb vorig jaar een 2005 gekocht, voelt een beetje als het oude vlees dat eerst op moet.

 

Tja, best aardig omdat het een Nederlandse wijn is maar niet achterovervallend goed. Toen we vorig jaar een rondleiding kregen was het een gepassioneerd en enthousiast verhaal maar de uitvoering is niet heel commercieel. Nou hoeft het niet gelijk een Lafitte of Petrvs te zijn maar zo'n geprint etiketje met een www.dewijnbelevenis.tk adres erop en dan in 2010 een 2005 verkopen, daar verover je de wereld toch niet mee?!

Don Melchor, een stoere Chileense bodybuilder

De afgelopen tijd is het zulk koud en guur weer dat ik graag thuis voor de kachel zit met een goed glas groot rood. Voor zo'n gelegenheid had ik een fles Don Melchor Cabernet Sauvignon 1999 opengetrokken. Tjonge, dat was nog eens een dijk van een wijn.

Deze Don bestaat voor 93% uit Cabernet Sauvignon en 7% Cabernet Franc. Dat geeft een volle, blinkend rode wijn. Hier en daar nog een heel pietepeuterig neusje paprika maar heel vol mokka, pure chocolade en verse koffie. Je proeft dat de tannines nog aanwezig zijn maar niet zo springerig als waarschijnlijk 5 jaar geleden. Met een dikke 13.9% alcohol komt ie binnen zetten als een foute bodybuilder met maatpak in een net te dure en geblindeerde Mercedes. Een hele lange stoere afdronk maakt deze patser tot een echte winterwijn. Destijds betaalde ik er zo'n 30 euro voor bij de Albert Heijn.
De Don zou vast nog wel 5 jaar kunnen blijven liggen maar helaas dat heeft ie bij mij niet gehaald.

De maker wist te vertellen dat 1999 een uitzonderlijk droog jaar was met maar 95mm regen in tegenstelling tot de 380mm gemiddeld. Het was warm en de druiven zijn twee weken eerder geplukt dan normaal.
via Winchester Wine School

Begin 2011: bubbels, cava en sparkling wine

Er zijn genoeg redenen om vaker champagne te drinken, bij feestelijke gebeurtenissen zoals geboortes, verjaardagen, promoties en tal van andere leuke tijdingen. Jammer dat er nog steeds een discriminatoire belasting op zit maar daar gaat Hubrecht Duyker wat aan doen (hebben jullie ook al je stem hiervoor gegeven?)

Maaaaar, tijdens oud-en-nieuw is het natuurlijk weer veel te standaard om champagne te drinken, dat doet iedereen, het liefst met een fles van 15 euro. Dat is natuurlijk jammer want voor hetzelfde geld heb je een veel betere bubbel die niet uit de champagnestreek komt. Uit de Elzas, de Bourgogne, Italië, Spanje zelfs uit Zuid-Afrika en Chili komen goede bubbels.

Ik had nog een grote fles cava staan van Codorniu Cuvée Raventos Brut Reserva, voor twee tientjes op de kop getikt bij een Delhaize in België. Om 00:00 31-12-2010 ging ie, met een beschaafd plopje, open. Lekker droog, tikkie strak en met een vleug citrusfruit en groene paprika liet hij zich smaken. Combineerde goed met de appelbeignets maar minder met een zware oliebol.

Dan een paar dagen later (zomaar en voor de leuk) de Chileense Cono Sur Sparkling Wine Brut uit de Bio-Bio Valley. What's in a name zullen we maar zeggen: Cono Sur zet heel erg zwaar in op hun biologische productie, op de fles staat bijvoorbeeld ook dat de wijn een CarbonNeutral delivery heeft. Bij zijn niet sprankelende zusjes en broertjes staat prominent de fiets op het etiket en zo schreef de Perswijn een tijdje geleden: die worden in de wijngaarden ook echt gebruikt.

Maar eens proeven dan. Heerlijk mineralig, bruisend, verfrissend en sprankelend! Ondanks de chardonnay niet lomp en zwaar maar frivool en lichtvoetig. Komt vast ook door de Riesling en Pinot Noir die er verder nog bij zit. Lekker hoor! En voor 14 euro bij de Mitra trek je een lange neus naar zijn bekakte broertjes uit de Champagne regio.

Tour Prignac, Moulin Eyquem en Tishbi Barbera Zinfandel

Voor de Kerstdagen zorg ik bij mijn ouders altijd voor de wijn. Kerstdag 1 trotseerden we, vriendin-, zoonlief en ikzelf, de sneeuw en togen naar mijn ouders. Van tevoren had ik natuurlijk iets moois uit de kast gehaald. Of liever gezegd, vanaf de kast. Ik had namelijk een magnum, nog in houten kist, chateau Tour Prignac 2000 meegenomen. Op en top op dronk: een mooi wijnjaar en in een magnumfles kan een wijn iets langer liggen omdat er minder zuurstof bijkomt in vergelijking met een reguliere 0,75 liter fles. Een fijn 'krijgertje', tijdens een bezoek aan de firma Castel als bedankje.

Die ging als eerst open, een heerlijke volle rode wijn met diepgang. Lekker donker en vol rood fruit, zijdezacht en een krachtige nasmaak.Deed het heel goed als aperitief maar gaf ook genoeg tegenwicht bij de eend van de gourmet. Op de foto nog net wat bezinksel te zien boven het etiket.

Helaas zat er maar 1,5 liter in de fles dus toen die op was gingen we door met de volgende: Chateau Moulin Eyquem 2005. Een 30 hectare tellende wijngaard in Côtes de Bourg. De wijn bestaat voor 70% uit Merlot, 25% Cabernet Sauvignon en 5% Malbec die hem net wat meer pit geven. Weer een prachtig wijnjaar (voor de Bordeaux) en ook een stevige begeleider bij de voortzetting van het kerstdiner. De geschiedenis van deze molen is als volgt beschreven:

"Uit de 17e eeuw daterend château dat de zomerresidentie is geweest van Louis Eyquem. Hij behoorde tot de familie van Michel Eyquem de Montagne, raadsman van de koning in het parlement van Guyenne. Claude Carreau en diens vrouw kochten het bouwwerk en de bijbehorende wijngaard in 1976 en voerden daarna een ingrijpende renovatie uit. Na een fustlagering van 12 tot 15 maanden in gebruikte barriques kan deze vaak dieprode, rustieke, mondvullende wijn gewoonlijk snel gedronken worden, maar ook zeer goed ouderen." - wijnhandel van Ouwerkerk

En toen kwam de klapper van de avond: de Tishbi Barbera Zinfandel 2006. Gekocht na een proeverij waarbij mijn zussen en ik stijl achterover gingen van de grootsheid van deze diepe Israëlische schoonheid. Gedroogde pruimen en de noten uit het kerstbrood proefden we er in terug. Het is een, met brandy, versterkte wijn en bestaat voor 50% uit Zinfandel en 50% Barbera. Deze speciale editie werd geproduceerd ter gelegenheid van 66 succesvolle oogsten van Jonathan Tishbi.
Hij stond al even in de sneeuw te wachten en kwam perfect gekoeld op tafel. Iedereen was verkocht, de fles ging op! Meer info op tishbi.eu (onderste fles)

Faustino I 1996

Deze Faustino I 1996 lag al enige tijd in de voorraad te wachten op een stevige winterschotel. Vandaag was het zover, het is weer pokkenweer, vroeg donker en verdraaid fris als je naar buiten stapt. Tijd dus voor een winterse maaltijd met spruitjes en spek. Heel lekker en dan deze krachtpatser als begeleider! Dat smaakt voortreffelijk.

 

"Round, soft, silky and mellow, Faustino Gran Reserva complements perfeclty red and roast meat dishes, especially lamb and all kind of cheeses. Open half an hour before serving." aldus het achteretiket.

Dat openmaken en verder niets mee doen is ontzettende onzin, daar hebben we het al eens over gehad.
Maar de andere omschrijving van het ronde, zachte en zijdeachtige klopt helemaal! Wat een prachtige begeleiding voor bij de winterse maaltijd. En dat voor een wijn van 14 jaar oud.

Deze Rioja is gemaakt van 85% Tempranillo, 10% Graciano (in Frankrijk bekend onder de naam Morrastel) en 5% Mazuelo (oftewel Carignan). Perfect in het hout, ruim twee jaar houtrijping gehad op Frans en Amerikaans eikenhout en dat proef je er zeker in terug zonder dat ie een overdreven vanillesmaak heeft gekregen. Al met al een perfecte winterwijn!

Destijds was ie bij de Makro 18 euro, ik geloof dat recentere jaargangen nog steeds zoiets kosten. Omdat deze Faustino I heel populair is en ook in het buitenland bijna overal verkrijgbaar, is het een goede graadmeter om te kijken wat het prijsniveau in het buitenland is qua wijn. Een bigmac index maar dan met Faustino I.

Clos Floridene 2007 - Graves

Die stond nog op het fotorolletje: de Clos Floridene 2007, een droge Bordeaux uit de Graves. Gekregen bij Henri Bloem toen ik een mooie kist met verschillend groot rood kocht. Probeer deze eens, we hadden het over de Pessac Léognan en andere mooie zware witte Bordeaux. Mr. Bloem, of z'n broer ;) , kwam met deze fles want die moesten we dan toch ook maar eens vergelijken.

Dat hebben we natuurlijk gedaan, moet zeggen: viel niet tegen. Een lekker volle Graves, zat goed in het hout maar tegelijkertijd lekker fris. Gemaakt van Sémillon (44%), Sauvignon (55%) en Muscadelle (1%). Niet zo vol en rond als de Pessac Léognan maar dit was ook een 2007, veel moeilijkere en jongere jaargang dan de Pessac uit 2000.

De naam is wel een beetje flauw: Florence en Denis Dubourdieu zijn de makers, de letters van hun beider naam maken samen ongeveer Floridene.

De Soete Inval: Gewurztraminers Dopff en Ziegler, Monbazillac

Gistermiddag kwam een collega op babybezoek en dat was gelijk een mooie gelegenheid om Gewurztraminer te proeven. Ook een liefhebber dus er gingen twee mooie flessen open: Dopff Gewurztraminer 2008 en Ziegler Gewurztraminer 2006 Reserve. We begonnen met de laatste, een echte Reserve: groots, kruiden, tropisch fruit, honing, lange afdronk en een nette zoetbalans. 

De tweede: Dopff 2008 was iets minder overdreven en meeslepend, heerlijke doordrink Gewurz en toch veel inhoud. Fruitiger dan de Ziegler: veel lychee en ananas smaak en geur, her en der een vleugje limoen en een mooie afronk. Deze deed het heerlijk bij de zuurkoolschotel uit de oven, typisch Elazassiaans natuurlijk!

Als laatste bij de aardbeien met slagroom en koffie: Monbazillac Collectif des Barriques 2005. Een tijd geleden gekocht bij de wijnbeurs op een taste-n-take-away en dit was alweer de laatste fles van die order die ik nog in de kast had liggen. Een mooi vervolg op de Gewurzen: ook goed in de zoetigheid zittende dessertwijn maar niet zo stroperig als bijvoorbeeld een PX. Deze heeft mooi kunnen rijpen en dat proefde je ook terug: veel tropisch fruit, goede zuren en heerlijk bij de aardbeien.