Oostenrijkse Rosé en Franse Clairet

Afgelopen weekend was het aangenaam vertoeven op mijn balkonnetje. Het is net groot genoeg om twee klapstoelen, een wijnkoeler, twee wijnglazen en een fles mooie Lens Moser Rosé op kwijt te kunnen dus dat deden we dan maar.
Genietend van de zon en de vogels (de meeuwen komen zo leuk langsdrijven op 3 hoog, de mezen zijn druk bezig met de jacht op insecten voor hun kroost en de kauwtjes, kraaien en merels doen een wedstrijdje wie het mooiste zwarte pak aanheeft) en een goed boek ("kniezen in de violen") brachten vriendinlief en ik afgelopen weekend een groot gedeelte van de tijd door op het balkon.


Het balkon is net 2 bij 1 maar met een stategische opstelling is het goed te doen. De rosé bracht de nodige verfrissing: droog, mineralig en knisperig en met een hint van rode bessen en wat cassis was het de perfecte dorstlesser.

------------------------------------------------

Ook erg lekker en niet veel voorkomend: Chateau de Parenchere, Bordeaux Clairet. Een vrolijke, elegante, evenwichtige en geurige wijn met veel kleur en een stevige smaak. Heel wat anders dan de bijna doorzichtige Oostenrijkse rosé maar zeker zo lekker in dit heerlijke zomerweer.
Clairet lijkt nog het meest op de Spaanse term Clarete: een wijn halverwege rosé en rood. Clairette is dan weer de Franse druif Bourboulenc maar daar wordt volgens Nicolaas Klei vooral witte wijn van gemaakt. Vanwege de kleur geur en smaak gokken we maar op de Clarete.

De site van Chateau de Parenchre zegt het volgende: "This special rosé that bears the Bordeaux Clairet label, is what we call a wine of "saignées" as it is produced from the musts run off just after vatting of the red wine begins.

The Grape varieties is generally about the same as for the whole of the vineyard :

50% Merlot
40% Cabernet Sauvignon
9% Cabernet Franc
1% Malbec

However, it may vary from vintage to vintage to give preferentiality to the most aromatic grape variety.

Characteristics : Our Bordeaux Clairet is particularly aromatic and has a very deep red fruit colour. It is also more substantial than traditional rosés, with good body and exuberant fruitiness."


Volgens een andere Franse site: "Château de Parenchère 2005 - Le nez est discret mais le vin s'exprime plus en bouche (surtout après un carafage d'une heure), avec une matière vineuse. L'équilibre est parfait, la construction étant soutenue par une bonne fraîcheur. Beau clairet. (11/06) " Vooral het 'Beau clairet' begreep ik na het drinken van deze leuke vin!

Proeverij

Rond de wereld in 15 flessen

Afgelopen zaterdagavond heb ik een proeverij verzorgd voor B52, het roemruchte (oud) twee en vijftigste bestuur van de D.S.R. Proteus-Eretes. Het thema was: "Rond de wereld in 15 flessen" Dat was nog een flinke ronde zo bleek tijdens het proeven!

Als eerste een fles of zes wit gegist druivensap. Beginnend met Frankrijk, een Pinot Blanc uit de Elzas gingen we door naar Oostenrijk, Gruner Veltliner. Deze was wat warm geworden en daardoor kwamen de harde zuren flink naar voren. Een beginnersfout natuurlijk en dus besloten we om de overige flessen maar snel in de koelkast te zetten. Terwijl de overige drie stonden te koelen ging de Zuid-Afrikaanse Oorsprong Colombard open. Biologische Fairtrade wijn en nog goed ook!
Daarna de klapper wat het rijtje wit betreft: de Montana Unoaked Chardonnay uit Nieuw Zeeland. Men was en masse verkocht aan deze delicate vloeibare schoonheid. Hierna nog een Chardonnay mét eikenhout geproefd, de Honore Lavigne uit de Bourgogne maar dat was niet wat we ervan hadden verwacht.
Als laatste witte wijn kwam de Undurraga Aliwen Reserve Sauvignon Blanc. Deze intrigant deelde de groep in tweeën. Bij de ene helft rook hij naar kattenpis en andere niet nader te definiëren chemokar-rommel, bij de andere helft werd ze geroemd om haar spannende zuren, complexe geur en smaak en overall schoonheid.

Zeer tot tevredenheid van twee leden van de zojuist gevormde proefclub continueerden we de avond en verschoven we onze focus naar de rode wijn.
Als eerste een granaatrode krachtige onbekende blend uit de Roussillon. Stevig maar ongecompliceerd. Een beetje verrast door zijn kracht gingen we verder met de Brouilly. Deze Beaujolais was veel genuanceerder dan zijn zuidelijke neef maar stond een beetje in de schaduw van diezelfde krachtpatser. De Nederlandse wijnmaker Gort verbaasde ons met de 2005 versie van zijn La Tulipe. Veel jonge zuren kwamen naar voren en de smaak bleef in de fles hangen. Misschien had deze juist iets warmer gemogen of had ie even overgeschonken moeten worden. Nu was het een zuur bessensapje. Gelukkig was daar de Parador Crianza Navarra. Even anders dan vorig jaar, hij was zwaarder en dieper geworden. Deze had flink wat eikenhout en mooie zuren. Een complexe wijn met zeer veel diepgang. Daarna door met een typisch Zuid-Afrikaanse druif: de Pinotage. Frog Hill heet de producent van deze wijn. Het smaakte ons ook een beetje als uitgeperste kikkers. Rubber smaak en niet veel inhoud, geen aanrader.
Dan een overstap naar de Verenigde Staten, een Californische blend van Cabernet Sauvignon en de 'streekdruif' Zinfandel, de Turner Road. Hoe toepasselijk, er werd juist lamsvlees aan het bot geserveerd. Lam en Zinfandel staan te boek als uitstekende combi en ook dit keer paste het perfect!
Snel weer een continentje verder hoppend komen we uit bij de Australische Rawsons Retreat, Cabernet Sauvignon. Hier maken we kennis met het begrip restsuiker, waarvan er nogal wat aanwezig is in deze wijn. Wel lekker zwaar en daardoor kan ie nog goed onderscheiden worden na al de voorgaande flessen. Als één na laatste de patser van de avond: de Norton Barrel Select, Malbec. Typisch Argentijnse druif en net een fractie zwaarder dan de voorgaande RR. Degenen die nog op hun benen konden staan prezen Bacchus en de Norton's. Een pracht van een rode wijn die goed overeind blijft bij hartige hapjes en knapperige knabbels.

Als allerlaatste maken we het kleine flesje Torres open, de dessertwijn Muscatel Oro wordt verdeeld over de deelnemers. Dat was een zoete, rijke en weelderige verassing. Hiermee werden de laatste smaakpapillen getrakteerd op zoete indrukken en volle, gulle aroma's.

Het was inmiddels al een eind na 12 uur 's avonds, de wijn en de hapjes waren op en dus waaierde het gezelschap uiteen. Het was een geslaagde en gezellige proefbijeenkomst!

Oostenrijkse wijn, Gruner Veltliner (twee maal) en Blauer Zweigelt

Uit Oostenrijk komen steeds vaker wijntjes deze kant op. Na de grote diethyleen-glycol-affaire (drie keer woordwaarde) is het land weer opgekrabbeld uit een diep wijndal.

"In de 1960er jaren van was de vraag naar goedkope zoete wijnen in Duitsland dermate hoog dat bijkoop in Oostenrijk en Italië niet ongewoon was. Prijs was het belangrijkste argument, kwaliteit was niet belangrijk. Om goede zoete wijnen te kunnen maken zijn naast goede weersomstandigheden ook selectieve oogstmethoden nodig. Een mooie zoete wijn is geen goedkoop product. De oplossing werd gevonden in het kunstmatig en illegaal zoeten van de wijn met diethyleen glycol, ook wel in gebruik als antivries. Deze korte termijnpolitiek leverde financieel meer op dan het maken van eerlijke wijn die door de wijnmakers zelf op de markt werd gebracht. Toen deze valsheid in 1985 tot een schandaal werd gingen vele van de grote, relatief nieuwe exporterende producenten failliet." bron wijn.org
Enfin, toen was ik 6 dus daar ben ik niet zo heel erg aan blootgesteld.

Nu maken ze er erg prettige droge witte wijnen. Het leeuwendeel wordt gemaakt van de Gruner Veltliner, een soort Sauvignon Blanc maar dan iets mineraliger, knisperdroog en zoals het bijvoeglijk naamwoord al aangeeft: groen.

De eerste komt van de Dirck III. Het is de Zantho Grüner Veltliner, met een salamander op het etiket. Die verwijst naar de natuur in de Oostenrijkse wijngaarden. Alweer zo'n trivialiteit waarvan we denken: "Lekker belangrijk". Als je zonodig een beest op je wijn wil zetten maak er dan iets van met een hoge aaibaarheidsfactor, dat verkoopt vast nog beter!
Maargoed, wel ontzettend hip, nieuw en trendy: de vino-lok oftewel glazen kurk waarmee de wijn is afgesloten. Handig en te recyclen.
De wijn is zoals een goeie Grüner Veltliner betaamt: groenig, droog, elegant, fris en lekker mineralig-strak van smaak.


Ook bij de Albert Heijn hebben ze een Oostenrijkse connectie: de Lenz Moser Grüner Veltliner. Tikje minder droog dan de Zantho maar net zo lekker. Helaas zonder kekke vino-lok maar desalniettemin uitstekend gegist druivensap. Ideaal als je Sauvignon Blanc-moe wordt.
Het beeld van groen gras met daarin Milkakoeien en frisse heldere bergbeekjes verschijnt op je netvlies als je deze wijn drinkt.

Het rode broertje van de Grüner Veltliner is de Blauer Zweigelt. Ook van Lenz Moser en ook lekker fris en droog. Doet denken aan lichte Pinot Noirs uit de Elzas en de Bourgogne. Ook weer een elegante wijn die zelfs goed gedronken kan worden bij visgerechten.


Oostenrijkse wijnen zijn weer helemaal ín. Een mooie toevoeging aan het Europese wijnassortiment.