Italiaans en Spaans wijnvoordeel: Chianti en Coto D'Arcis

De een z'n dood is de ander z'n voordeel! Een winkel in Delft die gespecialiseerd was in Italiaanse en Spaanse producten, van pasta tot aardewerk, van kookboeken tot wijn, hield uitverkoop. Letterlijk. Geen slachtoffer van de kredietcrisis maar in de prettige omstandigheid dat het huis in Italië bijna af is en er dus geëmigreerd kan worden. De wijnen mochten weg met 20% korting, vandaar mijn voordeel!

Als eerste de Chianti, een simpele fruitige alcoholische wijn. Niet heel spannend, wel aardig en tikkeltje alcoholisch maargoed geen ontzettende hoogvlieger.

Wel een hoogvlieger was deze Coto D'Arcis, Vendimia Seleccionada (D.O. Utiel-Requena) uit 2001. Gemaakt van 80% Tempranillo, 15% Cabernet Sauvignon en 5% Garnacha.Een heerlijk zwoele complexe wijn met een lange afdronk. Nu prachtig op dronk na 12 maanden rijping op Amerikaans en Frans eikenhout en daarna nog minimaal 18 maanden op fles, volgens de homepage. Deze dus wat langer en dat geeft hem ook gelijk zijn zwoele charme en dat voor 5,95 per fles (en dan ging er nog eens 20% vanaf ook!).
Toen collega en tipgeefster W. zei dat ze nogmaals in de winkel was heb ik de bestelling van de laatste zes flessen gelijk doorgegeven, een koopje!

Banrock Station Chardonnay Verdelho

Eind vorige maand was ik samen met vriendinlief een weekend in Londen. Dat was zeker 14 jaar geleden dat ik daar de toerist uit heb gehangen, destijds was dat met werkweek van de middelbare school. Het leuke aan zo'n ander land is natuurlijk de cultuur maar ook de verschillen in het wijnassortiment. Zo stond er bij de lokale Sainsburry deze Banrock Station, een blend van Chardonnay en Verdelho van £ 9,95 voor £ 4,95. Nou staat de pond ongeveer 1:1 met de euro dus dat is een koopje voor Europeanen.



Een blend van Chardonnay en Verdelho, die laatste is zeker geen native druif uit Australië. We kennen hem vanuit Portugal, daar wordt ie ook wel gouveio genoemd (langs de Douro, Noord Portugal) Nicolaas Klei kon in zijn Tot op de bodem niet achterhalen of deze Australische Verdelho van Banrock Station dezelfde is als de Portugese. Dat er verrassend lekkere wijnen van gemaakt worden is hij met me eens. Want zo'n Chardonnay Verdelho is heerlijk sappig en rond. Het beste van twee druiven: het volle en uitbundige van de Chardonnay en het frisse citroenachtige van de Verdelho. De fles heeft een handige schroefdop, je mag geen kurkentrekkers meer meenemen in het vliegtuig (in de handbagage) dus dat kwam goed uit. Door de schroefdop blijft de wijn lekker fris en fruitig.

Ook draag je bij aan een groenere wereld door het kopen van deze wijn. De wetland in Australië worden mede beschermd met geld dat Banrock Station verdient met de verkoop van zijn wijn.

Chateau Lamour, Castaño en Saint-Christophe

De 14 februari hysterie is gelukkig weer voorbij. Toch inspireerde Valentijnsdag mij om een fles Chateau Lamour Saint-Emilion Grand Cru 2005 open te trekken. Een beetje mosterd na de maaltijd zou je kunnen zeggen maar niets is minder waar, vriendinlief en ik geven geen zier om die commerciële onzin. Toch leuk om een 'liefdes kasteel' open te trekken en eens te proeven of het naast een geinige naam ook nog een beetje 'binnen te houden is' zoals ik wel eens oneerbiedig heb horen spreken over diverse flessen van onbestemde herkomst.

Nou, het valt alles mee, de wijn is nog een beetje jong maar al stevig en complex. Lekkere smaak van laurier, rode bessen en een hint van tabak en karamel. Blijft lekker lang hangen. Volgens de makers is deze ideaal bij kaas en diverse rode vleessoorten, daar gaan we in mee.


Ook nog geproefd gedronken: Chateau Saint-Christophe 2003, Medoc. Heerlijk op dronk en fluweelzacht. Kersen en bessensmaak en ander rood fruit. Ook weer een lange afdronk maar net iets zachter en warmer dan de Chateau Lamour. 's avonds ging de fles Castaño open, een diep donkerrode dessertwijn. Zoet maar geen likeur, het leek nog het meeste op heerlijk zoet bramensap. 16% alcohol heeft deze zoete Spaanse die is gemaakt van de Monastrell druif. Dat is zijn Spaanse naam, in Frankrijk noemen ze hem Mourvèdre en in Australië en Californië Mataro. Enfin, natuurlijk erg bekend als wijnen die uit Bandol (Frankrijk) komen en ook daar weten ze er wel raad mee als dessertwijn.

Chateau Carbonnieux 2000 Pessac-Léognan

Een aantal jaar geleden kreeg ik een fles Chateau Carbonnieux 2000 Pessac-Léognan, een witte Bordeaux. Er stond gelukkig 'dry' op het halsetiket, je zou je kunnen vergissen: de kleur lijkt best op een dessertwijn! Onder het motto: 'Wie wat bewaart heeft wat' werd deze in de catacomben bewaard om daar vandaag glorieus uit op te stijgen. Genoeg clichés nu, wat proeft ons?

Chateau Carbonnieux 2000 Pessac-Léognan

Het topje van de kurk ruikt eigenaardig, een lichte schimmelgeur, nee he, het zal toch niet waar wezen?! Gelukkig is de rest onaangedaan en is de wijn nog springlevend. Hout, dat is het eerste wat je ruikt, niet te weinig ook! Dat is verdraaide lekker, oeh, ik denk gelijk weer aan andere houten krachtpatsers: Chardonnay van Groot Parys en Single Vinyard Reserve Chardonnay van Gallo! Toch is dit een wijn van 65% Sauvignon Blanc. Veel fruit en aangename zuren vormen een heerlijk gebalanceerd koppel. Steeds verrassend gracieus en toch inhoudelijk sterk dankzij de stevige houttonen en subtiele zuren.

Wijnkronieken had een soortgelijke ervaring 4 jaar geleden!

"Kan tot 10 jaar vooruitgaan" Aldus Hugh Johnson in zijn wijngids 2009. En daar lijkt me niets van onwaar. Helaas had ik net als Mariëlla van Wijnkronieken maar één fles Carbonnieux. Volgende keer gewoon een doosje inslaan!

Op de site van Carbonnieux niet veel extra info, behalve dat ze nog wat andere wijnen maken maar dat staat natuurlijk ook in Hugh zijn wijngids.

Revalideren en Petit Verdot

Tja, fiets je snel naar huis om van een Petit Verdot te gaan genieten word je aangereden. Geen harde klap, auto, fiets en wijn zijn nog helemaal intact maar wel een dubbele botbreuk in een been. Nu al een week of 8 geleden en inmiddels al weer redelijk mobiel. Ik heb er behalve een deuk in mijn trots en zelfoverschatting nog geen letsel aan over gehouden.

verschrikkelijk interessante foto van een mooie fles Petit Verdot

Maargoed, 100% Petit Verdot, een monocépage (wijn van één soort druif) dus. Een moeilijke kleine, dikke schil druif. In de Bordeaux doen ze er soms wat procentjes van deze druif bij hun blend om zo een net iets krachtigere wijn te verkrijgen. De moeilijkheid is echter om deze druif goed rijp te krijgen, hij heeft meer zon nodig dan de Cabernet Sauvignon en Merlot (waar de meeste Bordeaux van worden gemaakt) Zon hebben ze genoeg de Languedoc en de nieuwe wereld, één van de eerste 100% Petit Verdot die ik tegenkwam in Nederland was die van Banrock Station, een Australische Petit Verdot, diep donkerzwart en 14,5% alcohol.

Deze Petit Verdot komt gewoon uit Frankrijk, Languedoc: van Domaine Preignes Le Vieux in Vias dat claimt al 1000 jaar wijn te maken. Deze komt uit 2005. Een typische Petit Verdot, stevig, geur van pruimen, beetje tabak, veel zwarte bessen, beetje bramen. Hij heeft een lange afdronk en flink wat zuren en niet overdreven veel tannines. Prettige wijn die iets later dan gepland werd genuttigd.


Zoals ze het op de site van Preignes.com omschrijven:
Our tasting comments :
Intense black purple colour followed by intense black fruit on nose and palate. Quite minty. Amazing purity of fruit and ripe tannins. Real finesse and length with excellent acidity an a long persistence.

Klei schrijft in zijn nieuwste (2009) super wijn gids:
...Stevig sappig fruitig als een machocabernet. Beetje belegen, heel ruim twee glaasjes (op een schaal van 5 glaasjes)

Chateau Reynella

Nou zeg, dat was al weer bijna drie jaar geleden dat ik over deze prachtige kelderschat schreef: Chateau Reynella uit 1997. Destijds hield ik mijn hart vast bij deze prachtwijn maar de angst was ongegrond, het was een pareltje. Een blend van Merlot en Cabernet (Sauvignon) en dat alles 'basket pressed' oftewel geperst in een ton. Het moederbedrijf (Constellation) zegt hierover:

"Chateau Reynella's premium McLaren Vale wines are traditionally crafted using old basket presses and open fermenters to produce wines that receive critical acclaim and are a tribute to its heritage."

- Constellation pagina over Reynella

Niet heel spannend maar toch kleeft er een romantische zweem aan. Hetzelfde geldt voor wijnen waarop 'handgeplukt' op staat, die doen me ook altijd denken aan noeste arbeid onder een brandende zon en met een grote mand achterop de druivenplukkers rug.

Ook nu weer, ondanks een verdere rijping van drie jaar op fles, is deze Chateau Reynella zeer mooi en erg complex. Een prachtig rijpe neus, veel cassis, bramen en zwarte bessen. Daarna een heerlijk donkerrode bramen/bessenjam smaak met een prachtig lange afdronk. Flink wat sediment afzetting in de fles maar dat mag de pret niet drukken. Ik durf er bijna niet aan te denken maar er is nóg een flesje!

Tot over drie jaar...

Vakantie in de Provence, rosétijd!

Ah heerlijk vakantie! Nouja, we zijn weer terug maar het was heerlijk. Lekker in de Provence in de regio Var. Daar wordt veel rosé gemaakt en dat is helemaal niet verkeerd als het boven de 25 graden Celsius is. Toch eerst begonnen met een Merlot en Syrah van Cuvée du Poulen. Niet heel bijzonder maar het waren ook geen bijzonder dure flessen. Onder de 5 euro, en dan toch een mooie warmbloedige Merlot (2006, gouden medaille Concours Generale Agricole) én Syrah (2006, zilveren medaille Concours Generale Agricole) maken, terwijl de gemiddelde tourist alleen rosé drinkt (ongeacht de prijs/kwaliteit verhouding)
Nouja, we proberen kritisch te blijven maar gaan mee in de massahysterie van de Provence rose. Als eerste de Vin de Pays de Maures, Cellier Saint Sidoine, geen druifaanduiding maar wel heel stevig: 13,5% alcohol. Dat hakt er ff in. Wellicht een Syrah druif want het is een krachtpatser. Niet zo waterig als het supermarktspul wat hier naartoe wordt geexporteerd.

Een Chateau Pansard, weer zo lekker vol fruitig, kruidig en bloemig, hier proef je de omgeving: heerlijke hitte, velden vol lavendel en veel fruit.


Domaine de la Garnaude is een simpele, meer naar het waterige neigende, rosé. Geen poespas, een beetje fruit, 12% alcohol, geen jaaraanduiding. Een mager 6je, lekker voor op het terras maar weinig diepgang.
Hey, deze heeft een site:
Rosé " Rose de Pierres " 50 % syrah, 30 % grenache, 20 % cinsault, macération pelliculaire avant saignée, fermentation à 16-14°, assemblage. "un rosé de table complet, pour poissons en sauce, et plats relevée et viandes : farcis, pieds paquets, agneau."

- http://www.guidevins.com/pages/gvp/vinterieure/garnaude_pro.htm



Next! Domaine de Cabasson, in kenmerkende Provence fles maar dan net iets anders. Waar de meeste Provenceflessen nog het meeste lijken op lavalampen hebben ze het hier iets beter aangepakt en er een paar extra randen met versiering op aangebracht.
Gelukkig is de prijs niet alleen in de fles gaan zitten, ook de inhoud is geurig, kruidig en fris met een klein zuurtje erin. Heerlijke doordrinker (op 12°C, zo uit de koelbox)

En dan nog zo'n mooie lokale schoonheid: Domaine de Blanquefort, vin de pay du var. Wow, zelfs een .com website: http://www.domaine-de-blanquefort.com/
Ah, de 'onze wijnen' pagina doet het even niet. Vooruit, deze is ook weer om zo heerlijk van te genieten, een heerlijke hint van frambozen is wel het meest opvallende aan deze fruitige rosé.

Hey ja, kijk daar, als laatste de Provence lavalamp roséfles:


Uit de haven: Coteaux de Marins, S.C.V. Les Vignerons de Grimaud. Uit 2007. Var regio, geen verdere uitleg.

Les Vignerons de Grimaud, staat op het onderste etiket staat, is een cooperatie en dat proef je terug in de wijn. Niet heel spannend, fruitig, fris, tikkeltje waterig maar net niet storend, beetje kersen, beetje aardbeien. Gewoon, standaard en een tikkeltje saai. Maar wel in typische Provence roséfles!

Daar zijn we weer!

Na een verhuizing van 010 naar 071 en vijfhonderd jaar afwezigheid heb ik toch weer het toetsenbord gepakt om nog een paar mooie wijnen te bespreken.

Tijdens, nou eigenlijk terwijl we zitten te wachten 's avonds na het klussen, hebben zwager Mike en ik een Terrunyo Carménère van Concha Y Toro open gemaakt. De laatste keer had ie nog een ander (lelijker) etiket maar dat is inmiddels helemaal gerestyled. De wijn is nog steeds zo lekker, een volle smaak van bramen, hout en kersen. Zeer lange afdronk en je krijgt er een mooie zwarte tong van. Heel geschikt na een dag lang klussen! Tijdens de afhaalmaaltijd van de plaatselijke Chinees hadden we het cadeautje van de verkoopmakelaar opgedronken. Hij had een fles Groot Parys - Die Tweede Droom Chenin blanc gegeven. Dat vonden we helemaal niet erg, die en haar Chardonnay zusje, kennen we tenslotte al van een proeverij in Bergen.

Een stilleven flessen, muur in de primer en detail van de trap.

Inzoom functie aan.

Dan nog een heerlijke verassing uit Australië: Icon Shiraz uit Barossa. Geproefd tijdens een taste 'n take away van de proefkamer.nl, nu de Nederlandse wijnbeurs.
Ik ging samen met zwager Mike en collega Martin wat voorraden inslaan. We zochten wat zwaar rood, bewaar rood, drink wit en wellicht wat dessertwijn. In de categorie zwaar rood kwamen we de Icon Shiraz uit Barossa Valley, Australië tegen. Een heerlijke volle rode wijn die barstensvol donkerrood en zwart fruit zit. Een echte doordrinker ondanks de 14 % alcohol. Gelijk maar een paar dozen ingeslagen, andere collega's wilden namelijk ook wat zwaar rood hebben en hadden dus van te voren een bestelling bij ons geplaatst.

Zie hier de gehele buit na een ochtendje proeven:

Flink wat zwaar en bewaar rood en ook nog een selectie drink wit gevonden, zeer geslaagde taste 'n take away! Dessertwijn overgeslagen, die was iets te prijzig.

Van links naar rechts:
Black dog, bordeaux - magnum
Picaflores, chileense sauvignon blanc en chardonnay
Corte Mora, Chianti Riserva
Feudi Di Sant'Eufemia Catarratto Lucida
Icon, Shiraz
Margaux, La Coupe des Vignerons, collectif des Barriques
Fronsac, Chateau Villars
Negro Amaro, Montebello

Pasen 2008

Tweede Paasdag 2008, sneeuw en regen! Tijd voor een stevige rode wijn op kamertemperatuur:


Maar eerst nog even terug naar een weekendje weg en vriendinlief en ik namen drie mooie flessen mee: Meerendal Merlot van de AH en Chateau Pindefleur, Saint Emilion Grand Cru en Grande Blanche, Chateau Neuf du Pape beiden van de Hema. Het stukje kleurige massaproductie kunst aan de muur paste goed bij het geweld op tafel. Als eerste dronken we de Meerendal Merlot: zijdezacht, chocolade, leer en laurier. Alles wat je in een Merlot zoekt maar dan met hele brede schouders. Heerlijk zwaar en heeft een lange afdronk. Na afloop heb je een zwarte tong zoals wel meer met die nieuwe wereld wijnen.

De tweede was wat ingetogener, iets subtieler en complexer. Eleganter zou je kunnen zeggen maar dan lijkt het weer of de Meerendal lomp was en dat is niet aardig om te zeggen. Goed, de Pindefleur, krachtig, kruidig en zacht. Deze wijn heeft vast een opvoeding gehad op eikenhout, veel vanille maar heel beheerst allemaal.

"It presents itself with a beautiful, strong Christmas red colour, with aromas of blackberry, blackcurrant, vanilla and caramel, just a hint of oak. It is incredibly smooth, velvety, very soft tannins, and a fair backbone." - iVintners.co.uk

Als laatste: Blanche, Chateau Neuf du Pape. Deze zit precies tussen de eerste en tweede in, iets steviger dan de Saint Emilion maar niet zo'n overweldigende smaak als de Meerendal. De Chateau Neuf du Pape is dan weer veel kruidiger dan de Meerendal en heeft meer tannines dan de Saint Emilion. Heerlijk naast de kaasjes en toastjes, dennengeur en vogelgezang tijdens zo'n weekendje weg!


En dan nog een grapje van collega's: ik kreeg een flesje uit 1996: Domaine Oriental, Cabernet Sauvignon uit Chili. De wijn was een aantal jaar geleden overleden en was daarna ge-zombi-ficeert. Verschrikkelijk, wat een dood en verderf kwam ons tegemoet. Dat er nog geen forensisch experts zijn langs gekomen mag gerust een wonder heten, we hebben de gezombificeerde wijn van ons af kunnen schudden en kunnen vernietigen door hem ritueel in het toilet te schenken. De lijklucht bleef nog dagen hangen...

Februari proeverij

Wederom een proeverij! Dit keer bij zwager Mike en zus van vriendinlief: Marjan. Zij hadden vriendjes en vriendinnetjes uitgenodigd om eens een slokje gegist druivensap te komen proeven. Van tevoren hadden we al de nodige wijntjes gehaald, veel Franse, wat Italiaanse, een Nieuw-Zeelander en een paar Zuid-Afrikanen. We begonnen met een mooie Magnum Prosecco. Weinig bubbels en redelijk vlakke smaak, snel door naar de Nieuw Zeelandse Montana. Unoaked Chardonnay die al een aantal maal voorkwam in voorgaande proeverijen. Helaas was 2006 niet echt een mooi jaar voor deze houtloze witte wijn, sterk in de zuren en weinig diepgang.

Sfeerimpressie

Een Italiaan dan als volgende wijn, Settesoli Rosato. Een Cabernet Sauvignon rosé, lekker vol, flink wat rood fruit in de smaak maar ze verdeelt de meningen; heerlijke terraswijn volgens de één, futloze slobber volgens de ander.
Dan maar door naar de échte wijnen: op de dessertwijn na zijn de volgende wijntjes allemaal rood. We beginnen met een La Fleur du Cotes des Roussillon Villages, met 3,95 bij de plaatselijke slijter een leuke, ongecompliceerde, vrolijke wijn voor bijvoorbeeld bij de pasta.
Lekkere wijnen hoeven helemaal niet duur te zijn, vandaar de volgende: een France, Grenache Syrah Carignan Mourvedre, literfles huiswijn van de Albert Heijn. Mysterieus afgeplakt met zilvertape zodat de aanwezigen mogen raden. Natuurlijk verraad de dikke literfles al het één en ander maar toch zorgt hij voor een leuke verassing: ook deze goedkope wijn is veel kwaliteit voor nog geen 4 euro.

Door met een rondje Bordeaux. Een Magnum Chateau Bourdicotte (Domaine de Bourdicotte à Cazaugitat in de Gironde). Een zachte wijn met veel kracht en de smaak van bramen en zwarte bessen. Lovende woorden komen uit de goegemeente over deze stoere Fransman. Hierna volgt een experimentje, de Chateau Monpellou die ik heb meegebracht, ligt al enige tijd in de catacomben bij ons thuis. Gisteren was het showtime voor deze pracht Pauillac. Twee jaar geleden nog hard en ontoegankelijk, nu complex, rijk en groots! Absolute topper van de avond, dat weten we nu al.

Nog even een hapje en een slok water en door naar de volgende: Etang des Colombes Grenache. Een leuke redelijk stevige rode wijn, goed op kauwen en reikhalzend uitkijken naar de volgende: een Chateau des Annereaux, Lalande de Pomerol. Die is wat jonger, uit 2004, maar ook erg rijk. Nog niet helemaal in balans maar dan hadden we hem ook nog even moeten laten liggen.

Reikhalzend hebben een aantal mensen ook uitgekeken naar de Vondeling, Erica Shiraz. Een Zuid-Afrikaan met ballen. 14,5% alcohol volgens het etiket en dat proef je. Geconcentreerd cassisfruit en een enorme lengte kenmerken deze breedgeschouderde en ondergetatoueerde patser. Zwaar werk zo net voor 12 uur.

Dan een wijn die ik een week of twee geleden uit arren moede terug ben gaan brengen naar zijn verkoper: Brampton OVR, Cabernet Sauvignon/Merlot/Carignan/Shiraz. Getverderrie, alsof er iemand wijn heeft proberen te maken van stapels autobanden, aceton en geitenmelk. Echt heel vies, niet geschikt voor menselijke consumptie. Dat vonden de anderen ook dus hij ging door de gootsteen.
Direct de dessertwijn uitgeschonken: Muscat Beaumes de Venise. Een heerlijk zwoele en toch subtiele dessertwijn die ook weer liefhebbers en zure gezichten teweegbracht. Een mooi wijneinde aan een gezellige en geslaagde avond.